Λίγη αυτοσυγκράτηση


Διαβάζω με μεγάλο ενδιαφέρον τις αντιδράσεις συναδέλφων στο κλείσιμο του Ελευθερουδάκη. Η Σοφίκα Ελευθερουδάκη, Διευθύνουσα Σύμβουλος του βιβλιοπωλείου, είναι γνωστή μου είκοσι έξι χρόνια και δίσταζα να δημοσιοποιήσω τις απόψεις μου γιατί προφανώς και είμαι θετικά προκατειλημμένος.

Πιο πολύ από όλα με στεναχώρησε η άποψη του Σταύρου Πετσόπουλου, εκδότη της Άγρας, και επίσης γνωστού μου είκοσι έξι χρόνια για τον οποίο είμαι επίσης θετικά προκατειλημμένος. Με στεναχώρησε η ευκολία με την οποία κρίθηκε από τον Σταύρο αλλά και άλλους, το κλείσιμο και η ανακοίνωση για αυτό.

Έχει ευθύνες η Σοφίκα; Αναμφισβήτητα ναι. Είναι στο τιμόνι και φέρει την πρώτη ευθύνη. Πριν όμως την κάψουμε στην πυρά μήπως να αναρωτηθούμε γιατί δεν διαμαρτυρόταν κανείς όσα χρόνια μεγάλωνε η επιχείρησή της και μαζί της οι επιταγές που παίρναμε ως προμηθευτές της όλοι εμείς; Αυτό δεν πρέπει να προσμετρηθεί; Το γεγονός ότι έπεσε έξω, ακυρώνει όλη την ιστορία της; Πόσοι από μας δεν οφείλουμε ένα μέρος της δουλειάς μας στα χρήματα που εισπράξαμε από την Σοφίκα; Αν ήμασταν εμείς σε αυτό το τιμόνι είμαστε τόσο σίγουροι ότι θα τα καταφέρναμε καλύτερα; Εμείς οι εκδότες χάσαμε κάποια χρήματα, ο καθένας μας ξέρει πόσα. Ξέρουμε πόσα έχασε η Σοφίκα; Σήμερα που την κατηγορούμε για υπερφίαλο σχεδιασμό και φαραωνικές επιδιώξεις, πως ακριβώς αντιμετωπίζουμε τα Public;

Λίγη αυτοσυγκράτηση και περισυλλογή για έναν άνθρωπο που γονάτισε θα ταίριαζε περισσότερο.

Νίκος Μεγαπάνος
Εκδότης

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Καταργήθηκε ο νόμος ενιαίας τιμής, στο Ισραήλ


Η ισραηλινή υπουργός πολιτισμού Miri Regev ανακοίνωνε ήδη από τον Μάρτιο ότι «…ο νόμος δεν πέτυχε τον κύριο στόχο του: οι τιμές των βιβλίων ανέβηκαν και αυτό πλήττει κυρίως τους αναγνώστες.»

Διαβάστε περισσότερα εδώ.

Παρ’ ημίν κανένα σχόλιο;

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged , | Σχολιάστε

Συστατική επιστολή για Cargo B.U.S.


Προς κάθε ενδιαφερόμενο:

Είχαμε συνεργασία με την εταιρεία Cargo B.U.S. του κου Θεόδωρου Ωνάσογλου την τελευταία τριετία και το μετανοιώσαμε. Η επιλογή μας αποδείχθηκε κάκιστη.

Περισσότερες πληροφορίες: Νίκος Μεγαπάνος, εκδότης, nmegapanos@gmail.com

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

Η κατσίκα του γείτονα


του Νίκου Μεγαπάνου

16/12/13

Είναι εντυπωσιακό: Η τρόικα πρότεινε να καταργήσουμε τις περιοριστικές διατάξεις στις τιμές του βιβλίου και σύσσωμος (πλην ελαχίστων, σαν το Γαλατικό χωριό του Αστερίξ) ο εκδοτικός κόσμος αντιδρά: δεν θέλουμε αλλαγές στο υφιστάμενο καθεστώς, δεν θέλουμε να αλλάξει κάτι, οι αλλαγές ας γίνουν κάπου αλλού, είμαστε βολεμένοι, μην μας ενοχλείτε. Στην Αγγλία η συμπεριφορά αποκαλείται NIMBY (not in my back yard). Στη χώρα μας το κάναμε, τι άλλο, ανέκδοτο με την κατσίκα του γείτονα.

Ο νόμος ψηφίστηκε το 1997 επί υπουργίας ΥΠΠΟ Βενιζέλου και ως συνήθως εφαρμόζεται όπως μας βολεύει. Αν ένας μεγάλος βιβλιοπώλης κάνει εκπτώσεις οι μικροί στέλνουν κάποιον που παριστάνει τον πελάτη, αγοράζει ένα βιβλίο με έκπτωση και με την απόδειξη ανά χείρας τα σωματεία απειλούν την επιχείρηση και ενίοτε την τρέχουν στα δικαστήρια. Από την άλλη μεριά ο νόμος λέει ότι η τιμή ισχύει για δύο χρόνια, από την έκδοση ή ανατύπωση του βιβλίου. Στην λεπτομέρεια «ή ανατύπωση» κρύβεται ο διάβολος. Ο εκδότης μπορεί να ανατυπώνει το βιβλίο και να το πουλάει ο ίδιος με έκπτωση, παραβαίνοντας το νόμο γιατί απλά δεν υπάρχει τρόπος να ελεγχθεί πότε ανατυπώθηκε το βιβλίο. (Στην Γαλλία υπάρχει σχετικό μητρώο). Αυτό που είναι παράνομο για τον άλλον είναι νόμιμο για μένα!

Τι κρύβεται πίσω από αυτήν την φαινομενικά αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά; Η περίφημος αἴξ. Όχι κύριε μεγαλοβιβλιοπώλη, δεν μπορείς να δώσεις φτηνό βιβλίο γιατί έτσι θα κλείσει το μικρό βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Ας πληρώνουν οι αναγνώστες, αρκεί να μην απειληθεί ο συνάδελφος. Καλύτερα μάλιστα να πληρώσει η Εκάλη, η Μέρκελ και οι απανταχού σιωνιστές. Μας χρωστάνε άλλωστε τα κατοχικά δάνεια και τα πνευματικά δικαιώματα για την πατέντα της Δημοκρατίας.

Μα το βιβλίο δεν είναι, λένε, προϊόν σαν τα άλλα και χρειάζεται προστασία. Μήπως η ντομάτα μοιάζει με άλλο προϊόν; Αυτή η κακομοίρα δεν χρειάζεται προστασία; Η προστασία των νυχτερινών κέντρων δεν χρειάζεται και αυτή προστασία;

Για να σοβαρευτούμε παραθέτω παγκόσμιο χάρτη.

Clipboard01

Με μπλε είναι οι χώρες που δεν ισχύει η Ενιαία τιμή και με πορτοκαλί οι χώρες που ισχύει. Οι φίλοι της ενιαίας τιμής λένε ότι η κατάργησή της θα οδηγήσει περίπου σε μια πνευματική έρημο. Όπως αυτήν των σκανδιναβικών χωρών, του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Αυστρίας, της Αυστραλίας, της Βραζιλίας και της Ισλανδίας (που έχει τα περισσότερα βιβλιοπωλεία κατά κεφαλήν παγκοσμίως).

Μήπως κάτι μας διαφεύγει; Ασφαλώς. Μας διαφεύγει το γεγονός ότι καμιά μελέτη δεν είναι κατηγορηματική για την Ενιαία τιμή. Δεν μιλώ για τις γελοίες στατιστικές που παραθέτει η ΕΝΕΛΒΙ για να μας πείσει. Μιλώ για σοβαρές εργασίες όπως αυτές: Ringstad 2004, Fishwick 2005,  Fjeldstad 2001. Ας μην μακρηγορούμε όμως με κουραστικές λεπτομέρειες και βαρετές αλήθειες. Σημασία έχει να μείνουν τα πράγματα ως έχουν και να πληρώσει κάποιος άλλος το λογαριασμό.

Posted in Άποψη | 6 σχόλια

Ο Αδάμ στην Εύα: «Ας το φάμε»


(έτσι αρχίζει το βιβλίο του Φαλέτι)

Posted in Νέα έκδοση | Tagged , | Σχολιάστε

Λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι


Το humantrafffic για τον Μουρακάμι

Ο Haruki Murakami θεωρείται ένας από τους πιο σπουδαίους συγγραφείς παγκόσμια και προσωπικά είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου. Τα μεγάλα πάθη του συγγραφέα είναι πέρα από την λογοτεχνία και την μουσική, το τρέξιμο για το οποίο αποφάσισε να μιλήσει στο πρόσφατα μεταφρασμένο βιβλίο του στην χώρα μας. Ο τίτλος Για Τι Πράγμα Μιλάω Όταν Μιλάω για το Τρέξιμο είναι απόλυτα κατατοπιστικός για το τι θα διαβάσουμε. Στις πρώτες του σελίδες ο Murakami κάνει ακόμη πιο σαφές για το τι πρόκειται να μιλήσει: Ειν’ ένα βιβλίο όπου έχω μαζέψει διάφορες σκέψεις για τη σημασία που είχε το τρέξιμο στη δική μου ζωή και συνεχίζει επομένως υποθέτω πως αυτό το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως αυτοβιογραφία εστιασμένη στο τρέξιμο.

Πράγματι όσο διαβάζεις το βιβλίο διαπιστώνεις ότι είναι αρκετά αυτοβιογραφικό, γραμμένο με το λογοτεχνικό ύφος του συγγραφέα και βέβαια έχοντας ως πυρήνα το τρέξιμο. Αφετηρία της αφήγησης είναι η στροφή στη ζωή του Murakami όταν το 1982 αποφασίζει να πουλήσει το jazz bar που είχε για να αφοσιωθεί στο διάβασμα και σχεδόν παράλληλα να ξεκινήσει η ενασχόληση του με το τρέξιμο. Είχε προηγηθεί η έκδοση του πρώτου του μυθιστορήματος που απέσπασε ευνοϊκές κριτικές. Στην αφήγηση υπάρχουν διάσπαρτες οι απόψεις του για την συγγραφή και την λογοτεχνία και εν τέλει για τον απώτερο σκοπό που επιτελεί αυτή: Μπορεί να έχεις πουλήσει αντίτυπα, να έχεις πάρει βραβεία, και τα εγκώμια των κριτικών να έχουν αναδείξει το έργο σου σε σημείο  αναφοράς της καλής λογοτεχνίας, αλλά τίποτα απ΄ αυτά δεν μετράει. Αυτό που έχει σημασία είναι αν με το γράψιμο σου επιτυγχάνεις που εσύ ο ίδιος έχεις βάλει στον εαυτό σου. Σε πολλά σημεία συγκρίνει την συγγραφή με το τρέξιμο: Η συγγραφή ενός μυθιστορήματος και η συμμετοχή σ’ έναν κανονικό μαραθώνιο μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Κυρίως επειδή ο συγγραφέας έχει ένα αθόρυβο, βαθύτερο κίνητρο, και δεν αναζητεί επιβεβαίωση από τον εξωτερικό, ορατό κόσμο, ενώ σε άλλα σημεία παραθέτει τις σκέψεις του: Καθώς τρέχω, λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Άλλα στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, τη δική μου 
Ο Murakami τρέχει και γράφει, γράφει και τρέχει και αυτοβιογραφείται πρωτότυπα, λιτά και ουσιαστικά σ’ αυτό το βιβλίο που δανείζεται τον τίτλο του, ελαφρώς παραφρασμένο από μια συλλογή διηγημάτων του Raymond Carver.προσωπική νοσταλγία. Κι αυτό είναι υπέροχο. Οι άλλοι ας λένε ότι θέλουν.  Από τα πλέον απολαυστικά και ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου είναι η καταγραφή του εγχειρήματος του συγγραφέα να τρέξει την κλασική διαδρομή του μαραθωνίου αντίστροφα από την Αθήνα στον Μαραθώνα, κάπου στη δεκαετία του ’80 και μάλιστα κατακαλόκαιρο.

Posted in Άποψη | Tagged , | Σχολιάστε

Διαβάζεται όπως ρουφιέται το δροσερό νεράκι


 Καλοτάξιδα Βιβλία, στην  15/3/12 
 

Αυτό το βιβλίο είναι πραγματικά για πολύ μερακλήδες αναγνώστες. Δεν έχω διαβάσει κάτι καλύτερο και πιο απολαυστικό για την παλιά Αθήνα τελευταία. Ο συγγραφέας περιγράφει με γλαφυρότητα τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη διάρκεια ενός αιώνα με τη βοήθεια αυθεντικών μαρτυριών, καταχωρίσεων της εποχής, χρονογραφημάτων, διαφημίσεων και φωτογραφιών. Μας μεταφέρει στον μαγικό κόσμο της Παλιάς Αθήνας, έναν κόσμο που όσοι διαβάσουμε θα ονειρευτούμε να είχαμε ζήσει ή οι παλιοί θα αναπολήσουν. Θα δούμε τι έτρωγαν οι πρόγονοί μας, από πού ψώνιζαν, πώς περνούσαν την ώρα τους, πώς διασκέδαζαν και ποια τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας τους. Κι όλα αυτά, ξεκινώντας από τα χρόνια του Όθωνα, περνώντας στα ρομαντικά χρόνια της εποχής του Γεωργίου, συνεχίζοντας στη Χρυσή Εποχή του 1880-1910 και καταλήγοντας στον Μεσοπόλεμο.

Αν θέλετε να μάθετε τα λαϊκά και τα αριστοκρατικά ξενοδοχεία κάθε περιόδου, τους καφενέδες και τα ταβερνεία, το καφέ Αμάν και το καφέ Σαντάν, τα μπακάλικα, τους φούρνους, τα γαλακτοπωλεία, την επεισοδιακή άφιξη του παγωτού στην Αθήνα, όλα τα γεγονότα πίσω από τη γαστρονομία και την οινοποσία, τον Καραγκιόζη, τα καρναβάλια, τα Αναφιώτικα, τις γυναίκες και τον δεκάψαλμο του αφοσιωμένου συζύγου, τον Τύπο, τα πρώτα αυτοκίνητα, τις παρενέργειες του πολέμου, τη “σατανική” εφεύρεση που ονομάστηκε ψυγείο… στις σελίδες του θα τα βρείτε όλα.

Η έρευνα έγινε με μεράκι, γι’ αυτό και το βιβλίο αυτό διαβάζεται όπως ρουφιέται το δροσερό νεράκι! Μην το χάσετε για κανέναν λόγο.

Posted in Άποψη | Tagged , | Σχολιάστε