Το CSI… μετακόμισε στη Δράμα


Ιατροδικαστικά θρίλερ που εκτυλίσσονται στην ελληνική επαρχία από την Μιμή Φιλιππίδη- Θεοχάρη

του Γρηγόρη Μπέκου, 9/5/11, Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Το φθινόπωρο του 2004 η Μιμή Φιλιππίδη-Θεοχάρη πέρασε το κατώφλι του αστυνομικού τμήματος Νευροκοπίου. Είχε μερικές επιφυλάξεις και έναν σκοπό: να κάνει πολλές ερωτήσεις. Ηθελε οπωσδήποτε να κατατοπιστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το «εγκληματολογικό» παρόν της ευρύτερης περιοχής. Τότε ασχολούνταν αποκλειστικά με τη συγγραφή σεναρίων για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Ενας αστυνομικός και ένας συνοριοφύλακας την υποδέχτηκαν με απορία, ενώ έπιναν τον καφέ τους, λέγοντάς της ότι «δεν υπάρχει τίποτα απ’ όλα αυτά εδώ, τα μέρη μας είναι ήσυχα».

Δεν ήταν και η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσαν να της δώσουν. Η μικρή έρευνα μπορεί να έπεσε στο κενό, εκείνη όμως δεν αρνήθηκε να συζητήσει μαζί τους για το πόσο γαλήνια και απλή είναι η ζωή στα μέρη τους. Το αποτέλεσμα ωστόσο κρίνεται ικανοποιητικό. «Ηταν πολύ φιλικοί, μετά με τάραξαν στα ούζα» λέει η ίδια χαμογελώντας. Υστερα απ’ αυτό το περιστατικό, η Μιμή Φιλιππίδη-Θεοχάρη αποφάσισε να μετατρέψει τα σενάριά της σε μυθιστορήματα. Ετσι πέτυχε μια ιδιοτυπία στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία: το αστυνομικό μυθιστόρημα επαρχίας.

O Γρανίτης είναι ένα ορεινό χωριό με λίγους κατοίκους στους πρόποδες του Φαλακρού όρους, με πλούσια βλάστηση και εντυπωσιακά τοπία, ανάμεσα στη Δράμα και το Κάτω Νευροκόπι, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. «Στη διάρκεια του Μεσοπολέμου ήταν μια φημισμένη γωνιά παραθερισμού για τους κατοίκους της Μακεδονίας, είχε ένα σανατόριο το οποίο δεν λειτούργησε ποτέ, ακόμα και καζίνο!» μας λέει η ίδια. Η Μιμή Φιλιππίδη-Θεοχάρη κατάγεται από τη Δράμα. «Ο παππούς μου είχε αγοράσει μια παραθεριστική κατοικία εκεί. Από τότε άκουγα τη μητέρα μου να λέει πολλές ιστορίες για το παρελθόν της περιοχής». Ετσι ο Γρανίτης πέρασε από την πραγματικότητα στη μυθοπλασία.

«Στο σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα υπάρχουν εξαιρετικά πράγματα που τα παρακολουθώ. Ηθελα, όμως, το προβλεπόμενο μυστήριο να συνδυαστεί με ένα ειδυλλιακό μυθιστορηματικό σκηνικό. Με ενδιαφέρει περισσότερο ο μύθος και όχι τόσο ο άμεσος κοινωνικός σχολιασμός του σήμερα, αυτός περνάει έμμεσα».

Τότε αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτό που η ίδια ονομάζει «ιατροδικαστικό θρίλερ» επηρεασμένη απ’ τις αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές ανάλογου αστυνομικού ή ερευνητικού περιεχομένου που παρακολουθεί φανατικά, όπως το «CSI». Και στα δύο βιβλία της που έχουν κυκλοφορήσει, η πλοκή ξετυλίγεται γύρω από σκελετούς, λείψανα που ξεθάβονται και φέρνουν το παρελθόν στο παρόν με απροσδόκητο τρόπο. «Προσπάθησα να γράψω κάτι που να βγάζει κάτι βαθιά ελληνικό και να το παντρέψω με την ανθρωπολογική έρευνα, την επιστήμη, χωρίς όμως να ξενίζει τον αναγνώστη ή να τον φοβίζει. Μελετούσα για πολλούς μήνες στο διαδίκτυο πολλά πράγματα προτού αρχίσω να γράφω. Το 60% με το 70% αυτών που γράφω εδράζεται στην έρευνα» εξηγεί.

Στα «Ηρεμα νερά» (2009, Ωκεανίδα) οι κεντρικοί ήρωες που δρουν στα περιορισμένα πλαίσια της ελληνικής υπαίθρου είναι τρεις. Πρώτος ο αστυνόμος Ανέστης Μισιρλής, ένας αντιήρωας που βασανίζεται απ’ τους γρίφους των εγκλημάτων τα οποία καλείται να διαλευκάνει έχοντας επιπλέον να φροντίζει τη μητέρα του που πάσχει από αλτσχάιμερ. Οι άλλοι δύο είναι το ζευγάρι του αμερικανού Στίβεν και της Μαίρης που κάνουν διακοπές στο Γρανίτη και τελικά θα τον βοηθήσουν να βρει την άκρη του νήματος. Ο άνδρας είναι ανθρωπολόγος, με ειδικότητα στην εγκληματολογία και η γυναίκα σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ. «Το ζευγάρι αποτυπώνει μια δυαδικότητα μέσα στο βιβλίο, η επιστήμη απ’ τη μία μεριά και η τέχνη απ’ την άλλη» μας λέει η συγγραφέας.

Οι εκδόσεις Ωκεανίδα επανεκδίδουν το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Θαμμένοι στον γρανίτη» που πρωτοκυκλοφόρησε το 2006 (Το Ποντίκι). «Θέλησα να γράψω τέτοιες ιστορίες μυστηρίου, να συνδυάζω το παραμύθι με κάτι που να μπορεί να καθηλώσει. Αξιοποίησα τη σεναριακή μου προίκα, είχα ομολογουμένως καλά εφόδια» μας υπενθυμίζει η συγγραφέας που σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο, όπου εργάστηκε ως σκηνοθέτιδα και παραγωγός. «Για μια περίοδο είχα κολλήσει με το »CSI Λας Βέγκας», είχε τόσο ωραίους χαρακτήρες».

Εδώ και περίπου δώδεκα χρόνια, η Μιμή Φιλιππίδη-Θεοχάρη έχει εγκατασταθεί μαζί με τον σύζυγό της λίγο έξω απ’ τη Ραφήνα σε μια μικρή κοινότητα και βλέπει καθημερινά τη θάλασσα. «Εφυγα απ’ την Αθήνα έντρομη. Δούλευα στην τηλεόραση ως σεναριογράφος για πάρα πολλά χρόνια. Το 1995 είπα ότι δεν πάει άλλο και εγκατέλειψα προτού το τοπίο παρακμάσει κι άλλο» τονίζει η ίδια που περιμένει να δει το αποτέλεσμα της τηλεοπτικής μεταφοράς, που έχει συμφωνηθεί, για το δεύτερο βιβλίο της.

«Από τότε που άρχισα να γράφω αυτού του είδους τα μυθιστορήματα άρχισα να διαβάζω όλο και περισσότερους σύγχρονους συγγραφείς για να ενημερώνομαι κιόλας. Διαβάζω τον Πέτρο Μάρκαρη τον οποίο αγαπώ και σαν άνθρωπο» λέει η συγγραφέας που είναι μέλος της νεοσύστατης Ε.Λ.Σ.Α.Λ. (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής λογοτεχνίας) «και βέβαια ανά πάσα στιγμή καταφεύγω στον Γιάννη Μαρή με αμείωτη ευχαρίστηση. Επιπλέον τρελαίνομαι με τα κοινωνικά σχόλια του Τζέιμς Ελρόι στα μυθιστορήματά του, κάθε τόσο τα ξανανοίγω. Επίσης η Τζίλιαν Φλιν μ’ αρέσει πάρα πολύ, απ’ τις πολύ πρόσφατες ανακαλύψεις μου, για μένα κάνει κάτι τόσο καινούργιο στο αστυνομικό, μου θυμίζει λίγο Ταραντίνο σε κινηματογραφικό επίπεδο».

Το κλασικό νουάρ τη μαγεύει και να το διαβάζει και να το παρακολουθεί στο σινεμά. «Στη γραφή όμως δε μου βγαίνει» λέει.

Advertisements
This entry was posted in Παρουσίαση and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s