Aυτό το βιβλίο μεγαλώνει μέσα σου


Από το blog Βιβλία και ξερό ψωμί

Ο φίλος μου ο Κώστας ήθελε να διαβάσει τον Μουρακάμι. Όταν όμως είδε ότι η Ελληνική μετάφραση έγινε «Νορβηγικό Δάσος» είπε αποκλείεται γιατί γι αυτόν Norwegian Wood είναι το τραγούδι και το τραγούδι μιλάει για ωραίο Νορβηγικό ξύλο. Νομίζω όμως ότι δεν έχει δίκιο. Κάπου στην αρχή μιλάει για ένα Νορβηγικό Δάσος νομίζω κι έπειτα μια άλλη μετάφραση θα έχανε τη σχέση με το πρωτότυπο που πολλές φορές έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ότι η ακριβής απόδοση.

Τέλος πάντων το βιβλίο το πήρε ο άνθρωπος στα Αγγλικά και αυτήν την έκδοση διάβασα κι εγώ. Είχα στο μυαλό μου ότι πολλοί φίλοι και γνωστοί είχαν μόνο θετικά σχόλια.

Και ξεκίνησα να το διαβάζω. Στην αρχή δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι έχουν ενθουσιαστεί. Μου φαινόταν ένα πολύ απλό βιβλίο που δε μιλούσε για κάτι σημαντικό, απλώς για τις ανησυχίες ενός Γιαπωνέζου έφηβου. Μάλιστα με ενοχλούσε λίγο γιατί δεν είχε σχεδόν τίποτε το Γιαπωνέζικό, εκτός από μια μικρή αναφορά όταν μπαίνοντας σε ένα σπίτι έβγαλε τα παπούτσια του.

Σιγά σιγά όμως αυτό το βιβλίο μεγαλώνει μέσα σου. Οι εφηβικές ανησυχίες γίνονται οι παγκόσμιες ανθρώπινες ανησυχίες σχετικά με το θάνατο και τη φιλία. Η απλή φιλία ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες είναι μάλλον αδύνατη σε αυτό το βιβλίο γιατί κάθε φιλική σχέση καταλήγει στο κρεβάτι. Εκτός βέβαια κι αν δεχτούμε ότι λίγο σεξ δεν έβλαψε ποτέ καμία σχέση, πράγμα για το οποίο δεν έχω μεγάλες αντιρρήσεις.

Και η Γιαπωνέζικη κουλτούρα γίνεται λίγο πιο εμφανής. Διαβάζοντας το καταλάβαινα γιατί θεωρείται πολύ δυτικότροπος. Η αναφορά στην ποπ μουσική της εποχής όπως οι Beatles αλλά και στα κομμάτια κλασσικής μουσικής εντείνουν αυτή την αίσθηση ότι το βιβλίο θα μπορούσε να διαδραματίζεται οπουδήποτε. Κατά τη γνώμη μου όμως αυτή η εμμονή με το θάνατο και οι αλλεπάλληλες αυτοκτονίες μόνο Γιαπωνέζικά θα μπορούσαν να είναι. Άσε που οι αναφορές στο φαγητό και στη διαδικασία παρασκευής του ήταν επίσης κατ’εξοχήν Γιαπωνέζικες.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης. Δεν ενηλικιώνονται όλοι βέβαια, κάποιοι πεθαίνουν.

Καθώς το διάβαζα σκεφτόμουν και άλλα Γιαπωνέζικα πράγματα που έχω διαβάσει ή δει και προσπαθούσα να τα συσχετίσω. Η Ναόκο ας πούμε μου έφερνε συνεχώς στο μυαλό τη Γιαπωνεζούλα της ταινίας Βαβέλ. Βγάζουν και η δύο κάτι το πολύ λυπημένο που φτάνει στα όρια της ψυχασθένειας. Νομίζω πως φωτίζει ωραία και τις κοινωνικοοικονομικές διαφορές της Γιαπωνέζικης κοινωνίας. Από τη μία τα καθώς πρέπει κορίτσια των ιδιωτικών κολεγίων, που είναι παρθένες μέχρι το γάμο τους και από την άλλη τα κορίτσια που έχουν δύο φίλους έναν κανονικό και έναν αναπληρωματικό.

Διάβασα κι άλλες αναγνώσεις του βιβλίου εκτός από τις δικές μας τις ελληνικές και κάποιες από ξένους μπλόγκερ. Οι περισσότεροι αναφέρουν ότι υπάρχει μια εμμονή με το σεξ στο βιβλίο. Ένας μάλιστα υποστηρίζει ότι γι αυτό το λόγο το βιβλίο έκανε τεράστια επιτυχία. Δε συμφωνώ όμως. Άλλωστε το σεξ στο βιβλίο γίνεται με ένα φυσικό τρόπο, δε σοκάρει, γίνεται σαν μια ανάγκη, όπως το φαγητό. Ίσως όμως να είχα διαφορετική γνώμη αν το είχα διαβάσει νωρίτερα, το 90, ας πούμε τότε που είχα κι εγώ την ηλικία των ηρώων πάνω κάτω. Όλοι όσοι το διάβασαν πάντως συμφωνούν ότι έχει μια ιδιαίτερη γοητεία, ύπουλη όπως λέει ο Librofilo, που δεν ξέρεις πού ακριβώς να την αποδώσεις. Ένα πολύ ωραίο βιβλίο, με υπόγεια ομορφιά, που διαβάζεται μονοκοπανιά και ανοίγει την όρεξη για τα άλλα βιβλία του συγγραφέα.

Advertisements
This entry was posted in Άποψη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s