Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 001


Οι εκδόσεις Ωκεανίδα είναι περήφανες γιατί ολοκληρώνουν σύντομα έναν εκδοτικό άθλο: την κυκλοφορία στα ελληνικά του βιβλίου Ο Άτλας επαναστάτησε της Άυν Ραντ. (Ayn Rand, Atlas Shrugged). Το επικό αυτό βιβλίο γράφτηκε τo 1957 και είναι το τέταρτο και τελευταίο μυθιστόρημά της. 
 
Η κυκλοφορία του σχεδιάζεται σε τρεις τόμους. Ο πρώτος θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2011 και οι δυο επόμενοι τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο. Σήμερα ξεκινάμε την προδημοσίευση του πρώτου τόμου σε ημερήσιες συνέχειες. Θα δημοσιεύουμε κάθε συνέχεια ανελλιπώς μέχρι τον Οκτώβριο, στις επτά το πρωί.
 
Η διήγηση ιστοριών σε συνέχειες είναι μια πρακτική που αρχίζει με το Χίλιες και μια νύχτες, όπου η Σεχραζάτ διηγείται στον βασιλιά Σαχριγιάρ κάθε βράδι και μιαν άλλη ιστορία, προσπαθώντας να αποφύγει την εκτέλεσή της το ερχόμενο πρωί. Πολλοί συγγραφείς δημοσίευσαν έτσι τα μυθιστορήματά τους, από τον Κάρολο Ντίκενς και τον Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ τον 19ο αιώνα, ως τον σύγχρονό μας Στήβεν Κινγκ.
 
Εμείς σας ευχόμαστε, τι άλλο, καλή ανάγνωση!
 
 

ΑΫΝ ΡΑΝΤ

Ο Άτλας επαναστάτησε

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Η αντίφαση

 

Μετάφραση

Χριστιάννα Σαμαρά


 

1

ΤΟ ΘΕΜΑ

«Ποιος είναι ο Τζον Γκολτ;»

Το φως της μέρας υποχωρούσε κι ο Έντι Γουίλερς δεν διέκρινε καθαρά το πρόσωπο του ζητιάνου. Ο τόνος της ερώτησης ήταν απλός, ουδέτερος· όμως οι κίτρινες αντανακλάσεις του ήλιου που έδυε στο βάθος του δρόμου αιχμαλώτιζαν το βλέμμα του ζητιάνου, που είχε σταθεί ειρωνικά πάνω στον Έντι Γουίλερς, λες κι η ερώτηση απευθυνόταν σ’ αυτό το αναίτιο αίσθημα ανησυχίας που είχε τρυπώσει μέσα του.

«Γιατί το ρωτάς αυτό;» ρώτησε απότομα ο Έντι Γουίλερς.

Ο ζητιάνος έγειρε πίσω κι ακούμπησε στην εξώπορτα του κτηρίου˙ ένα σπασμένο κομμάτι γυαλί δίπλα του αντανακλούσε το μεταλλικό κίτρινο χρώμα τ’ ουρανού.

«Γιατί, πειράζει;» ρώτησε.

«Καθόλου», απάντησε κοφτά ο Έντι Γουίλερς κι έχωσε βιαστικά το χέρι στην τσέπη. Ο ζητιάνος τον είχε σταματήσει για να ζητήσει ελεημοσύνη κι έπειτα βάλθηκε να μιλάει σαν να ’θελε ν’ απαλείψει το βάρος της στιγμής και ν’ αποφύγει τα παρεπόμενά της. Όμως οι εκκλήσεις για ελεημοσύνη στους δρόμους της πόλης είχαν γίνει πια τόσο συχνές, που ήταν άσκοπο να περιμένει κανείς εξηγήσεις, κι ο Έντι δεν είχε καμιά διάθεση ν’ ακούσει τις λεπτομέρειες της απόγνωσης του συγκεκριμένου ζητιάνου.

«Άντε να πιεις έναν καφέ», είπε, πετώντας ένα κέρμα σε μια σκιά χωρίς πρόσωπο.

«Ευχαριστώ πολύ, κύριε», αποκρίθηκε αδιάφορα η φωνή, και το πρόσωπο έγειρε για μια στιγμή προς τα εμπρός. Ήταν ένα σκληρό, γκριζοκίτρινο πρόσωπο, ρημαγμένο απ’ το κρύο και τους αέρηδες, ένα πρόσωπο μ’ έξυπνα μάτια, που το χάραζαν οι γραμμές της κόπωσης και της κυνικής παραίτησης.

Ο Έντι Γουίλερς συνέχισε να περπατάει, νιώθοντας να τον κυριεύει το ίδιο συναίσθημα που τον κατέκλυζε πάντα την ίδια ώρα της μέρας – μια αδικαιολόγητη αίσθηση φόβου. Όχι, σκέφτηκε, δεν ήταν φόβος, δεν είχε κάτι να φοβηθεί. Ήταν μια ακαθόριστη ανησυχία χωρίς αιτία κι αντικείμενο. Είχε συνηθίσει να νιώθει έτσι, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει το λόγο· κι όμως ο ζητιάνος είχε μιλήσει σαν να καταλάβαινε αυτό τον ακαθόριστο φόβο, σαν να το θεωρούσε φυσικό να νιώθει κανείς έτσι, κι ακόμα περισσότερο, σαν να γνώριζε την αιτία του.

Ίσιωσε τους ώμους του με μια κίνηση συνειδητής αυτοπειθαρχίας. Αυτό πρέπει να σταματήσει, είπε μέσα του. Οι σκέψεις έτρεχαν στο μυαλό του. Μήπως έτσι ένιωθε πάντα; Ήταν τριάντα δύο χρονών. Προσπάθησε ν’ ανατρέξει στο παρελθόν. Όχι, η αίσθηση αυτή ήταν πρωτόγνωρη, δεν την ένιωθε παλιότερα, μα δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε την ένιωσε για πρώτη φορά. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι τον κατέκλυζε αιφνίδια, απροειδοποίητα, και τώρα εμφανιζόταν συχνότερα από ποτέ. Θα είναι το σούρουπο, σκέφτηκε· απεχθάνομαι το σούρουπο.

Οι κορυφές των πανύψηλων κτηρίων έσμιγαν με τα σύννεφα που παγίδευαν τις καφετιές αποχρώσεις του δειλινού, θυμίζοντας παλιά, ξεθωριασμένη ελαιογραφία. Μακριές ραβδώσεις καπνιάς ξεκινούσαν από τις βάσεις των πυργίσκων και διέτρεχαν τους λυγερούς, μαυρισμένους τοίχους των ουρανοξυστών. Ένα φωτεινό ρήγμα στους δέκα τελευταίους ορόφους ενός ουρανοξύστη φώτιζε το δειλινό σαν ακινητοποιημένη αστραπή. Ένα πριονωτό αντικείμενο δέσποζε πάνω από τις στέγες χαράζοντας τον ουρανό· ήταν η επιχρυσωμένη κορυφή ενός οβελίσκου που αιχμαλώτιζε το πύρωμα του ηλιοβασιλέματος· η φλούδα χρυσού στο κάτω μέρος του οβελίσκου είχε ξεφτίσει καιρό πριν. Το πύρωμα αργοσάλευε στον ουρανό, σαν αντανάκλαση φωτιάς που αργοπεθαίνει και δεν υπάρχει πια λόγος να προσπαθήσεις να τη σβήσεις.

Όχι, σκέφτηκε ο Έντι Γουίλερς, δεν υπήρχε τίποτα ανησυχητικό στην όψη της πόλης. Ήταν όπως πάντα.

Συνέχισε να περπατάει, σκεφτόμενος πως είχε αργήσει να επιστρέψει στο γραφείο. Δεν του άρεσε η δουλειά που είχε να κάνει, μα δεν χωρούσε άλλη αναβολή, κι έτσι άνοιξε το βήμα του για να κερδίσει χρόνο.

Επόμενο

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 001

  1. Ο/Η Αγγελική Κουτσούκου λέει:

    Γιατί Τζον Γκολτ και όχι Γκαλτ;;;
    Η αγγλική προφορά είναι πράγματι Γκολτ, αλλά ο χαρακτήρας είναι προ πολλού γνωστός στο ελληνικό κοινό ως Γκαλτ. Γιατί πρέπει να δημιουργηθεί τώρα σύγχιση;
    Επιπλέον, λόγω του ειδικού βάρους του βιβλίου και του χαρακτήρα, οι νέοι αναγνώστες του βιβλίου σίγουρα θα αναζητήσουν αυτό το όνομα στο διαδίκτυο, και δεν θα βρουν τίποτα σε «Γκολτ» ή «Golt»…
    Δεν είναι κρίμα; Γιατί τέτοια επαρχιώτικη σχολαστικότητα με την προφορά;;

    • Ο/Η oceanidabooks λέει:

      Αγαπητή Κα Κουτσούκου,
      Θεωρήσαμε ότι ο χαρακτήρας ήταν γνωστός σε ένα πολύ μικρό μέρος του Ελληνικού κοινού, που διάβασε το βιβλίο στα Αγγλικά και πρόφερε με λάθος τρόπο το όνομα. Μια λανθασμένη συνήθεια δεν δικαιολογεί την υιοθέτησή της, ιδίως όταν η συνήθεια αυτή δεν είναι ευρέως διαδεδομένη.
      Πάντως ευχαριστούμε για το ενδαφέρον. Περιμένουμε και σχόλια επί της ουσίας του Άτλαντα!

      • Ο/Η Αγγελική Κουτσούκου λέει:

        Για το όνομα, καλώς, είναι άλλωστε πολύ αργά για αλλαγές.
        Για την ουσία του βιβλίου, θα χρειαζόταν να γράψει κανείς σεντόνια για να πει έστω και τα βασικά…
        Λέω μόνο ότι η φιλοσοφία και η γραφή της Ραντ είναι τόσο σαγηνευτική και συγκλονιστική για τον ανύποπτο αναγνώστη, ώστε να μπορεί ακόμα και να του αλλάξει τη ζωή. Στην Αμερική έχει ήδη συμβεί αυτό σε αξιοπρόσεκτο βαθμό, συνήθως με θετικά αποτελέσματα, αλλά όχι πάντα.
        Συστήνω στους αναγνώστες –ιδιαίτερα στους νέους στην ηλικία– ψυχραιμία, ελαφρότητα και επιείκια για τον εαυτό τους και τους άλλους.

  2. Ο/Η Milos λέει:

    Τρομερό βιβλίο, το διαβάζω μονορούφι και μάλιστα από τα αγγλικα. Πολύ καλό το νόημα πιστεύω είναι ένα από τα σύγχορα βιβλία τα οποία στέκονται στην θεμελιώδη αλλαγή νοοτροπίας που συμβαίνει γύρω μας. Όσο πιο πολλοί το διαβάσουν, θα έχουμε και καλύτερα αποτελέσματα στην κοινωνία. Υπάρχει σε έντυπη έκδοση;

  3. Εξαιρετικό βιβλίο, έχω διαβάσει την αγγλική έκδοση αλλά θα το πάρω και σαν δώρο σίγουρα σε κάποιον φίλο για να στηρίξω την προσπάθεια στα ελληνικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s