Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 003


Προηγούμενο

Κάποιο βράδυ, ένας κεραυνός χτύπησε τη βελανιδιά. Ο Έντι είδε το δέντρο το επόμενο πρωί. Ο κορμός του είχε σπάσει και κρεμόταν στο πλάι. Πλησίασε και κοίταξε μέσα στο μαυρισμένο κορμό που έμοιαζε με στόμιο σκοτεινού τούνελ. Ο κορμός είχε γίνει ένα άδειο κουφάρι· η καρδιά είχε αποσυντεθεί· δεν είχε απομείνει τίποτα πέρ’ από μια λεπτή γκρίζα σκόνη που σκορπιζόταν με το παραμικρό φύσημα του αέρα. Η ζωογόνος δύναμη είχε εξαφανιστεί κι ό,τι είχε αφήσει πίσω της δεν μπορούσε να διατηρηθεί χωρίς αυτήν.

Χρόνια αργότερα, άκουσε ότι τα παιδιά πρέπει να προφυλάσσονται από τις τραυματικές εμπειρίες, από την πρώτη τους επαφή με το θάνατο, τον πόνο ή το φόβο. Όμως εκείνον δεν τον είχε τρομάξει ποτέ τίποτα απ’ όλ’ αυτά· η δική του παιδική ηλικία κλονίστηκε όταν στάθηκε ατάραχος και κοίταξε μέσα στη σκοτεινή τρύπα του κορμού. Ήταν μια τεράστια προδοσία – μια προδοσία που γινόταν ακόμα πιο φρικτή καθώς δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε προδοθεί. Δεν ήταν ο ίδιος, το ήξερε, ούτε η πίστη του· ήταν κάτι άλλο. Στάθηκε για λίγο αθόρυβα δίπλα στο δέντρο και μετά γύρισε σπίτι. Δεν μίλησε ποτέ σε κανέναν γι’ αυτό, ούτε τότε ούτε αργότερα.

Το στρίγκλισμα του σκουριασμένου μηχανισμού ενός φωτεινού σηματοδότη τον έκανε να σταθεί για λίγο στο κράσπεδο του πεζοδρομίου. Κούνησε το κεφάλι του αρνητικά. Είχε θυμώσει με τον εαυτό του. Δεν είχε λόγο να θυμηθεί τη βελανιδιά εκείνο το απόγευμα. Δεν σήμαινε τίποτα πια γι’ αυτόν, το μόνο που είχε απομείνει ήταν ένα αμυδρό ίχνος θλίψης – και κάπου βαθύτερα μέσα του μια στάλα πόνου που κυλούσε αργά, σαν σταγόνα βροχής στο τζάμι παραθύρου, διαγράφοντας στο πέρασμά της ένα ερωτηματικό.

Απόδιωχνε κάθε θλίψη που συνδεόταν με την παιδική του ηλικία. Αγαπούσε τις αναμνήσεις του – η κάθε μέρα των παιδικών του χρόνων που ξεπηδούσε τώρα στη θύμησή του έμοιαζε να λούζεται σ’ ένα αγέρωχο, λαμπερό φως. Είχε την αίσθηση πως κάποιες απ’ αυτές τις ηλιαχτίδες έφταναν μέχρι το παρόν. Όχι, δεν έμοιαζαν τόσο με ηλιαχτίδες όσο με φώτα προβολέων που έριχναν κάθε τόσο μια στιγμιαία λάμψη στη δουλειά του, στο μοναχικό του διαμέρισμα, στην ήρεμη, σχολαστική πορεία της ύπαρξής του.

Έφερε στο νου του μια καλοκαιριάτικη μέρα των παιδικών του χρόνων. Ήταν δέκα χρονών τότε. Εκείνη τη μέρα, σ’ ένα ξέφωτο του δάσους, η ανεκτίμητη σύντροφος των παιδικών του χρόνων του ανακοίνωσε τα σχέδιά της για το μέλλον. Τα λόγια ήταν δυνατά και φλογερά σαν το φως του ήλιου. Εκείνος άκουγε όλο θαυμασμό κι απορία. Όταν του ζήτησε να πει κι αυτός τι σκεφτόταν για το μέλλον, απάντησε μονομιάς: «Θέλω να κάνουμε το σωστό», και πρόσθεσε: «Εσύ σίγουρα θα κάνεις κάτι σπουδαίο… θέλω να πω… θα κάνουμε… εσύ κι εγώ, οι δυο μας». «Σαν τι;» τον ρώτησε εκείνη. «Δεν ξέρω», αποκρίθηκε ο Έντι. «Όχι μόνο επιχειρήσεις και χρήματα, όπως είπες πριν· πρέπει να κάνουμε κι άλλα πράγματα, όπως να κερδίζουμε μάχες, να σώζουμε ανθρώπους απ’ τις φωτιές, να κατακτάμε βουνοκορφές». «Για ποιο λόγο;» ρώτησε εκείνη. Κι αυτός απάντησε: «Ο ιερέας είπε την προηγούμενη Κυριακή ότι πρέπει να ψάχνουμε πάντα το καλύτερο μέσα μας. Εσύ ποιο νομίζεις πως είναι το καλύτερο μέσα μας;» «Δεν ξέρω». «Αυτό πρέπει ν’ ανακαλύψουμε». Εκείνη δεν απάντησε, το βλέμμα της ήταν στραμμένο αλλού, στις ράγες του σιδηροδρόμου.

Ο Έντι Γουίλερς χαμογέλασε. «Θέλω να κάνουμε το σωστό», είχε πει πριν από είκοσι δύο χρόνια. Η δήλωση αυτή είχε μείνει αναλλοίωτη μέσα του· τα υπόλοιπα λόγια είχαν ξεθωριάσει· δεν προλάβαινε να τα σκεφτεί. Όμως συνέχιζε να θεωρεί αυτονόητο ότι πρέπει να κάνει κανείς το σωστό. Δεν καταλάβαινε το λόγο που ωθούσε τους ανθρώπους να ενεργούν διαφορετικά. Το μόνο που καταλάβαινε ήταν οι πράξεις τους. Κι όλο αυτό συνέχιζε να του φαίνεται απλό κι ακατανόητο: απλό που τα πράγματα έπρεπε να είναι σωστά, κι ακατανόητο που δεν ήταν. Το ήξερε ότι δεν ήταν. Αυτό ακριβώς σκεφτόταν την ώρα που έστριβε στη γωνία του δρόμου πλησιάζοντας στο μεγαλόπρεπο κτήριο της Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ.

Επόμενο

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s