Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 014


Ο Τζέιμς Τάγκαρτ έγειρε πίσω στην καρέκλα του. «Δεν είπα αυτό», απάντησε θυμωμένα. «Δεν είπα καθόλου αυτό».

«Τότε η παραγγελία ισχύει».

«Ούτε αυτό είπα».

Εκείνη στράφηκε στον Έντι. «Έντι, δώσε να ετοιμάσουν το συμβόλαιο με τη Ρίρντεν Στιλ. Ο Τζιμ θα το υπογράψει». Έβγαλε ένα τσαλακωμένο χαρτί από την τσέπη της και το πέταξε στον Έντι. «Ορίστε, εδώ έχουμε τα ποσά και τους όρους».

«Μα το Συμβούλιο δεν ―» άρχισε να λέει ο Τάγκαρτ.

«Το Συμβούλιο δεν έχει καμιά σχέση. Το Συμβούλιο ενέκρινε την αγορά σιδηροτροχιών πριν από δεκατρείς μήνες. Η επιλογή του προμηθευτή είναι δική σου δουλειά».

«Νομίζω ότι δεν είναι σωστό να πάρουμε τέτοια απόφαση χωρίς να δώσουμε πρώτα στο Συμβούλιο την ευκαιρία να εκφέρει άποψη. Και σίγουρα δεν θέλω ν’ αναλάβω εγώ αυτή την ευθύνη».

«Θα την αναλάβω εγώ».

«Και τι θα γίνει με τα έξοδα που ―»

«Ο Ρίρντεν ζητάει λιγότερα από τον Όρεν Μπόιλ».

«Και τι θα γίνει με τον Όρεν Μπόιλ;»

«Ακύρωσα το συμβόλαιο. Άλλωστε το δικαίωμα ακύρωσης ισχύει εδώ κι έξι μήνες».

«Πότε έγινε αυτό;»

«Χθες».

«Δεν μου τηλεφώνησε για επιβεβαίωση».

«Κι ούτε πρόκειται».

Ο Τάγκαρτ έμεινε με το βλέμμα χαμηλωμένο στο γραφείο. Η Ντάγκνι δεν καταλάβαινε γιατί τον ενοχλούσε τόσο πολύ η ιδέα της συνεργασίας με τον Ρίρντεν· η αγανάκτησή του είχε έναν παράξενο, ασαφή χαρακτήρα που την έκανε ν’ απορεί. Η Ρίρντεν Στιλ υπήρξε ο βασικός προμηθευτής της Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ επί δέκα χρόνια, από τότε που ο Ρίρντεν έχτισε την πρώτη του κάμινο, όταν ο πατέρας τους ήταν ακόμα πρόεδρος του σιδηροδρόμου. Για δέκα χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος των σιδηροτροχιών τους προερχόταν από τη Ρίρντεν Στιλ. Δεν υπήρχαν πολλές εταιρείες στη χώρα που να παραδίδουν ατόφιες παραγγελίες και μάλιστα στην ώρα τους. Η Ρίρντεν Στιλ ήταν μια απ’ αυτές. Αν ήταν παρανοϊκή, είπε μέσα της η Ντάγκνι, θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ο αδερφός της απεχθανόταν την ιδέα αυτής της συνεργασίας επειδή ο Ρίρντεν ήταν άκρως αποτελεσματικός κι ικανός στη δουλειά του· όμως δεν μπορούσε να οδηγηθεί σ’ αυτό το συμπέρασμα γιατί δεν πίστευε πως υπήρχε άνθρωπος ικανός να αισθάνεται έτσι.

«Δεν είναι δίκαιο», είπε ο Τζέιμς Τάγκαρτ.

«Τι πράγμα δεν είναι δίκαιο;»

«Ν’ αναθέτουμε όλες μας τις δουλειές στον Ρίρντεν. Νομίζω ότι πρέπει να δώσουμε και στους άλλους μια ευκαιρία. Ο Ρίρντεν δεν μας χρειάζεται· έχει γίνει ήδη κολοσσός. Πρέπει να βοηθήσουμε και τους μικρότερους συνεργάτες να προχωρήσουν. Αλλιώς το μόνο που κάνουμε είναι να ενισχύουμε το μονοπώλιό του».

«Μη λες ανοησίες, Τζιμ».

«Γιατί πρέπει να ζητάμε πάντα από τον Ρίρντεν;»

«Επειδή παίρνουμε πάντα αυτό που ζητάμε».

«Δεν μου αρέσει καθόλου ο Χένρι Ρίρντεν».

«Εμένα μου αρέσει. Αλλά τι σχέση έχει αυτό; Χρειαζόμαστε ράγες, κι είναι ο μόνος που μπορεί να μας τις δώσει».

«Ναι, αλλά ο ανθρώπινος παράγοντας είναι εξίσου σημαντικός. Κι εσύ δεν έχεις καμιά αίσθηση του ανθρώπινου παράγοντα».

«Το ζητούμενο είναι να σώσουμε το σιδηρόδρομο, Τζιμ».

«Μα και βέβαια, δεν λέει κανείς το αντίθετο, όμως εσύ δεν έχεις καμιά αίσθηση του ανθρώπινου παράγοντα».

«Όχι, δεν έχω».

«Αν δώσουμε στον Ρίρντεν μια τόσο μεγάλη παραγγελία για χαλύβδινες ράγες ―»

«Οι ράγες δεν θα είναι από χάλυβα. Θα είναι από Μέταλλο Ρίρντεν».

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s