Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 021


Διακόσιοι τόνοι ρευστού μετάλλου, ανθεκτικότερου απ’ το χάλυβα, που έρεε σε θερμοκρασία τεσσάρων χιλιάδων βαθμών, είχαν τη δύναμη ν’ αφανίσουν ολόκληρη την κάμινο και τους ανθρώπους που δούλευαν για την παρασκευή του. Όμως κάθε εκατοστό της πορείας του, κάθε γραμμάριο του βάρους του, η περιεκτικότητα κάθε μορίου του, υπάκουαν με ακρίβεια στον έλεγχο και τις οδηγίες μιας συνειδητής βούλησης που είχε μοχθήσει δέκα χρόνια για τη δημιουργία του.

Ένας άντρας στεκόταν όρθιος σε μια απόμερη γωνιά, ακουμπισμένος σε μια κολόνα του μεταλλικού υπόστεγου, και παρακολουθούσε. Οι λάμψεις που αιωρούνταν στο σκοτάδι χαράκωναν κάθε τόσο το πρόσωπό του σαν λεπτές φωτεινές σφήνες, κατεβαίνοντας απ’ το γαλάζιο πάγο των ματιών του στο μεταλλικό πλέγμα της κολόνας, στις λευκόξανθες ανταύγειες των μαλλιών του κι ύστερα στη μέση και στα χέρια του που ήταν χωμένα στις τσέπες της καμπαρντίνας του. Το σώμα του ήταν ψηλό και λιπόσαρκο· ήταν πάντα πολύ ψηλός σε σχέση με τους γύρω του. Έντονα ζυγωματικά και βαθιές γραμμές χάραζαν το πρόσωπό του· οι γραμμές δεν οφείλονταν στα χρόνια, τις είχε πάντα: τον έκαναν να δείχνει μεγαλύτερος στα είκοσι και μικρότερος τώρα, στα σαράντα πέντε. Από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, άκουγε να του λένε πως το πρόσωπό του ήταν άσχημο, επειδή ήταν άκαμπτο και σκληρό, επειδή ήταν ανέκφραστο. Ανέκφραστο παρέμενε και τώρα, καθώς παρακολουθούσε τη ροή του μετάλλου. Ήταν ο Χανκ Ρίρντεν.

Το μέταλλο φούσκωνε και ξεχείλιζε στο πάνω μέρος της κουτάλας επιδεικνύοντας αλαζονικά την υπεραφθονία του. Η εκτυφλωτική βελούδινη επιφάνεια πήρε σιγά σιγά ένα καφέ πύρινο χρώμα, εμφανίζοντας μαύρους κρυστάλλους που άρχισαν να θρυμματίζονται. Η σκωρία σχημάτισε μια παχιά κρούστα με κυματιστές πτυχώσεις που θύμιζαν το φλοιό της γης. Καθώς το στρώμα της κρούστας γινόταν όλο και πιο παχύ, κάποιοι κρατήρες άνοιξαν στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας το λευκό υγρό που κόχλαζε ακόμα στο εσωτερικό της.

Ένας άντρας αιωρήθηκε στο κενό μέσα στην καμπίνα ενός γερανού. Τράβηξε ένα μοχλό με μια ρουτινιέρικη κίνηση του χεριού του και δυο χαλύβδινοι γάντζοι κρεμασμένοι σε αλυσίδες χαμήλωσαν σιγά σιγά, άρπαξαν τις λαβές της κουτάλας, την ανασήκωσαν απαλά σαν να ήταν κουβάς με γάλα – και διακόσιοι τόνοι μέταλλο ξεκίνησαν το ταξίδι τους με προορισμό μια σειρά καλούπια που περίμεναν να το υποδεχτούν.

Ο Χανκ Ρίρντεν έγειρε πίσω κλείνοντας τα μάτια. Ένιωθε την κολόνα να τρέμει στο βούισμα του γερανού. Αυτό ήταν, τα κατάφερα, σκέφτηκε.

Ένας εργάτης τον είδε και του χαμογέλασε με νόημα, σαν συμμέτοχος σε μια ξεχωριστή εορταστική στιγμή· ήξερε πολύ καλά το λόγο που έκανε αυτή την ψηλή, ξανθή σιλουέτα να στέκεται δίπλα στην κάμινο σήμερα το βράδυ. Ο Ρίρντεν ανταπάντησε μ’ ένα χαμόγελο σ’ αυτόν το μοναδικό χαιρετισμό αναγνώρισης. Όταν πήρε το δρόμο για το γραφείο του, είχε γίνει ξανά μια φιγούρα με ανέκφραστο πρόσωπο.

Ήταν αργά όταν ο Χανκ Ρίρντεν έφυγε απ’ το χαλυβουργείο του εκείνο το βράδυ για να γυρίσει στο σπίτι του. Είχε μπροστά του μια διαδρομή μερικών χιλιομέτρων μέσα στην έρημη εξοχή, όμως ένιωθε μια ανεξήγητη ανάγκη να περπατήσει, κι έτσι πήρε πεζός το δρόμο της επιστροφής.

Περπατούσε με το ένα χέρι στην τσέπη και τα δάχτυλα σφιγμένα γύρω από ένα βραχιόλι. Ήταν ένα βραχιόλι φτιαγμένο από Μέταλλο Ρίρντεν, σε σχήμα αλυσίδας. Τα δάχτυλά του σάλευαν κάθε τόσο σαν να ’θελε να νιώσει την υφή του μετάλλου. Είχε αφιερώσει δέκα ολόκληρα χρόνια της ζωής του για να φτιάξει αυτό το βραχιόλι. Δέκα χρόνια, σκέφτηκε, είναι πολύς καιρός.

Τα δέντρα ορθώνονταν δεξιά κι αριστερά στο σκοτεινό δρόμο. Τα λιγοστά τους φύλλα κρέμονταν κάτω από τ’ αστέρια, ζαρωμένα και ξερά, έτοιμα να πέσουν. Διάσπαρτα φώτα διακρίνονταν στα παράθυρα των μακρινών σπιτιών που στόλιζαν την ερημιά της εξοχής, φώτα που έκαναν το δρόμο να δείχνει ακόμα πιο μοναχικός.

Δεν ένιωθε ποτέ του μοναξιά, παρά μόνο όταν ήταν ευτυχισμένος. Κάθε τόσο γύριζε πίσω και κοίταζε το κόκκινο πύρωμα στον ουρανό πάνω από το χαλυβουργείο.

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s