Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 028


Ο Ρίρντεν είχε εξασφαλίσει τη μητέρα του, δίνοντάς της τη δυνατότητα να ζήσει όπως κι όπου ήθελε. Αναρωτιόταν λοιπόν γιατί είχε επιλέξει να μένει μαζί του. Κάποια στιγμή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτό που τη γοήτευε ήταν η επιτυχημένη σταδιοδρομία του· ίσως αυτή να ήταν κι η μόνη γέφυρα ανάμεσά τους. Κι αφού η μητέρα του ήθελε να έχει μια θέση στο σπίτι του επιτυχημένου γιου της, εκείνος δεν μπορούσε να της το αρνηθεί.

«Δεν έχει νόημα να ζητάμε από τον Χένρι να γίνει άγιος, μητέρα», είπε ο Φίλιπ. «Δεν είναι γεννημένος για κάτι τέτοιο».

«Κάνεις λάθος, Φίλιπ!» είπε η Λίλιαν. «Κάνεις μεγάλο λάθος! Ο Χένρι έχει όλα τα προτερήματα ενός αγίου. Αυτό είναι το πρόβλημα».

Τι ζητούσαν απ’ αυτόν, σκεφτόταν ο Ρίρντεν, τι ήθελαν; Εκείνος δεν τους είχε ζητήσει ποτέ τίποτα· αυτοί ήταν που τον πίεζαν συνεχώς, εκδηλώνοντας τις απαιτήσεις τους με τη μορφή τρυφερότητας, μιας τρυφερότητας πολύ πιο δυσβάσταχτης κι απ’ τη χειρότερη μορφή μίσους. Απεχθανόταν την αναίτια τρυφερότητα, όπως απεχθανόταν και τον πλούτο που δεν έχει κερδηθεί. Ισχυρίζονταν πως τον αγαπούσαν, αλλά τον αγαπούσαν για κάποιον άγνωστο λόγο, παραβλέποντας κάθε πτυχή της ψυχής του για την οποία ο ίδιος ένιωθε την ανάγκη να τον αγαπούν. Αναρωτιόταν τι είδους ανταπόκριση περίμεναν απ’ αυτόν – αν βέβαια αυτό που ζητούσαν ήταν ανταπόκριση. Δεν μπορεί, σκεφτόταν, περίμεναν σίγουρα κάποια ανταπόκριση, γιατί αλλιώς πώς δικαιολογούνταν οι συνεχείς κατηγόριες και τ’ ατέλειωτα παράπονα γι’ αδιαφορία; Πώς δικαιολογούνταν αυτή η χρόνια ατμόσφαιρα καχυποψίας, λες κι αυτό που αποζητούσαν τελικά ήταν να πληγωθούν; Δεν ένιωσε ποτέ την επιθυμία να τους πληγώσει, ένιωθε όμως πάντα αυτή την αμυντική, επικριτική στάση με την οποία πρόβαλλαν τις απαιτήσεις τους. Έδειχναν να προσβάλλονται με κάθε λέξη του, όμως εκείνος είχε την αίσθηση ότι το πρόβλημα δεν ήταν τα λόγια ή οι πράξεις του, αλλά κάτι άλλο, ήταν σαν… σαν να τους πλήγωνε η ίδια του η ύπαρξη. Μην κάνεις παράλογες σκέψεις – είπε επικριτικά στον εαυτό του, πασχίζοντας να λύσει το αίνιγμα με το αδέκαστο αίσθημα δικαίου που τον διέκρινε. Δεν ήταν σωστό να τους καταδικάσει χωρίς να προσπαθήσει να τους καταλάβει· και δεν μπορούσε να τους καταλάβει.

Άραγε τους αγαπούσε; Όχι, σκέφτηκε· θέλησε να τους αγαπήσει κάποτε, όμως δεν ήταν το ίδιο πράγμα. Θέλησε να τους αγαπήσει στο όνομα κάποιας αδιατύπωτης δυνατότητας που πίστευε πως υπάρχει σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Μα τώρα δεν ένιωθε τίποτα γι’ αυτούς, τίποτα περισσότερο απ’ το ανελέητο κενό της αδιαφορίας – ούτε καν τη θλίψη της απώλειας. Χρειαζόταν άραγε κάποιον άνθρωπο στη ζωή του; Του έλειπε το συναίσθημα που θέλησε κάποτε να νιώσει; Όχι, σκέφτηκε. Του έλειψε άραγε ποτέ; Ναι, είπε μέσα του, όταν ήταν νέος· από τότε, ποτέ ξανά.

Η εξάντληση είχε αρχίσει να τον κυριεύει· συνειδητοποίησε ότι αυτό που ένιωθε ήταν πλήξη. Δεν έπρεπε να το δείξει, σκέφτηκε, έπρεπε να είν’ ευγενικός μαζί τους – και κάθισε ασάλευτος, παλεύοντας με μια απεγνωσμένη ανάγκη για ύπνο που έκανε το σώμα του να πονάει.

Τα μάτια του είχαν αρχίσει να κλείνουν όταν ένιωσε δυο μαλακά, υγρά δάχτυλα να του αγγίζουν το χέρι: ο Πολ Λάρκιν είχε τραβήξει την καρέκλα του και καθόταν δίπλα του, γέρνοντας λίγο στο πλάι, έτοιμος για κουβέντα.

«Δεν έχει σημασία τι λένε οι υπόλοιποι βιομήχανοι, Χανκ. Εσύ έχεις ένα σπουδαίο προϊόν, ένα προϊόν που θα κάνει θαύματα, όπως καθετί που πιάνεις στα χέρια σου».

«Ναι», είπε ο Ρίρντεν, «το ξέρω».

«Μόνο… μόνο εύχομαι να μην έχεις τίποτα μπλεξίματα».

«Τι μπλεξίματα;»

«Δεν ξέρω… έτσι όπως είναι τα πράγματα σήμερα… υπάρχουν άνθρωποι που… πώς να το πω;… πολλά μπορούν να συμβούν…»

«Τι μπλεξίματα;»

Ο Λάρκιν καθόταν σκυφτός, κοιτάζοντας τον Ρίρντεν με το δουλικό, μειλίχιο βλέμμα του. Το κοντό, παχουλό σώμα του έδινε στη μορφή του μια ατελή, απροστάτευτη όψη, λες κι ήταν έτοιμος να χωθεί μέσα σ’ ένα κέλυφος με το παραμικρό άγγιγμα. Τα θλιμμένα μάτια και το ικετευτικό χαμόγελο είχαν αντικαταστήσει αυτό το κέλυφος. Το χαμόγελο ήταν αφοπλιστικό, είχε την έκφραση μικρού παιδιού που αφήνεται στο έλεος ενός ακατανόητου σύμπαντος. Ήταν πενήντα τριών χρονών.

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s