Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 029


«Οι δημόσιες σχέσεις σου δεν είναι και τόσο καλές, Χανκ», είπε. «Τα σχόλια του Τύπου είναι συνεχώς αρνητικά».

«Και λοιπόν; Πού είναι το πρόβλημα;»

«Ο κόσμος δεν σε συμπαθεί, Χανκ. Αυτό είναι το πρόβλημα».

«Δεν έχω ακούσει ποτέ παράπονα από τους πελάτες μου».

«Δεν εννοώ αυτό. Θα πρέπει να βρεις έναν καλό επαγγελματία και να του αναθέσεις να φτιάξει την εικόνα σου, να σε πουλήσει στο κοινό».

«Για ποιο λόγο; Εγώ χάλυβα πουλάω».

«Ναι, αλλά η κοινή γνώμη είναι εναντίον σου. Και η κοινή γνώμη μετράει πολύ».

«Δεν νομίζω πως η κοινή γνώμη είναι εναντίον μου. Και, σε τελική ανάλυση, δεν έχει κανένα νόημα».

«Δες τις εφημερίδες, είναι όλες εναντίον σου».

«Οι εφημερίδες έχουν πολύ χρόνο για χάσιμο. Εγώ δεν έχω».

«Δεν είναι ωραίο, Χανκ».

«Τι πράγμα;»

«Αυτά που γράφουν για σένα».

«Τι γράφουν για μένα;»

«Ξέρεις τώρα. Ότι είσαι δύσκολος χαρακτήρας. Ότι είσαι αδίσταχτος. Ότι δεν δέχεσαι κουβέντα στη διαχείριση του χαλυβουργείου σου. Ότι μοναδικός σου σκοπός είναι να φτιάχνεις χάλυβα και να κερδίζεις χρήματα».

«Μα αυτός είναι πράγματι ο μοναδικός μου σκοπός».

«Ναι, αλλά δεν πρέπει να το λες».

«Και τι θα ’πρεπε να λέω;»

«Δεν ξέρω… Πάντως δεν πρέπει να μιλάς συνέχεια για το χαλυβουργείο σου».

«Όπως το λες, το χαλυβουργείο μου».

«Ναι, αλλά… δεν πρέπει να το διατυμπανίζεις έτσι… Ξέρεις πώς είναι τα πράγματα σήμερα. Ο κόσμος θεωρεί τη στάση σου αντικοινωνική».

«Δεν δίνω δεκάρα για την άποψη του κόσμου».

Ο Πολ Λάρκιν αναστέναξε.

«Τι συμβαίνει, Πολ; Θέλεις να μου πεις κάτι;»

«Όχι, τίποτα… τίποτα το ιδιαίτερο. Απλώς, οι καιροί είναι δύσκολοι, κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί… Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί…»

Ο Ρίρντεν γέλασε πνιχτά. «Μη μου πεις ότι ανησυχείς για μένα;»

«Απλώς, είμαι φίλος σου, Χανκ. Ξέρεις πόσο πολύ σε θαυμάζω».

Ο Πολ Λάρκιν ήταν πάντα άτυχος, αλλά και πάντα μέτριος. Ό,τι δουλειά κι αν έκανε, ποτέ δεν πετύχαινε, αλλά και ποτέ δεν αποτύχαινε. Ασχολιόταν μ’ επιχειρήσεις, αλλά δεν κατάφερνε να μείνει για πολύ καιρό σε ένα είδος δραστηριότητας. Αυτή την περίοδο πάλευε μ’ ένα μικρό εργοστάσιο κατασκευής εξοπλισμού ορυχείων.

Είχε προσκολληθεί στον Ρίρντεν εδώ και χρόνια. Ένιωθε γι’ αυτόν δέος και θαυμασμό. Τον επισκεπτόταν συχνά, τις περισσότερες φορές για να τον συμβουλευτεί, και σπανιότερα για να του ζητήσει κάποιο δάνειο· τα ποσά των δανείων ήταν μικρά και τ’ αποπλήρωνε πάντα, έστω και καθυστερημένα. Το κίνητρό του σ’ αυτή τη σχέση θύμιζε ανάγκη αναιμικού ατόμου που εξασφαλίζει ένα είδος τονωτικής μετάγγισης στη θέα και μόνο μιας άγριας, πληθωρικής ζωτικότητας.

Παρακολουθώντας τις προσπάθειες του Λάρκιν, ο Ρίρντεν ένιωθε πάντα σαν να ’βλεπε ένα μικροσκοπικό μυρμήγκι να κουβαλάει με δυσκολία το φορτίο του. Είναι τόσο δύσκολο γι’ αυτόν και τόσο εύκολο για μένα, σκεφτόταν. Έτσι, όποτε μπορούσε, του πρόσφερε συμβουλές, φροντίδα κι ένα διακριτικό, καρτερικό ενδιαφέρον.

«Είμαι φίλος σου, Χανκ».

Ο Ρίρντεν τον κοίταξε διερευνητικά.

Ο Λάρκιν κοιτούσε μακριά, σαν ν’ ανασκάλευε κάτι στο μυαλό του. Μετά από λίγο ρώτησε επιφυλακτικά, «Τι κάνει ο άνθρωπός σου στην Ουάσινγκτον;»

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s