Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 041


«Δεδομένης της αρχής ότι οι άνθρωποι πρέπει να σκέφτονται πρώτα το καλό των συνανθρώπων τους και μετά τον εαυτό τους, πιστεύω ότι και τα έθνη πρέπει να σκέφτονται πρώτ’ απ’ όλα τους γείτονές τους».

Εκείνη σκεφτόταν ένα νεοεμφανιζόμενο επιχειρηματία με το όνομα Έλις Γιατ, ο οποίος είχε αρχίσει να τραβάει την προσοχή του κόσμου επειδή από τις δραστηριότητές του θα ξεπηδούσε το πρώτο κύμα ενός χείμαρρου αγαθών που ετοιμάζονταν να ξεχυθούν απ’ τις ετοιμοθάνατες εκτάσεις του Κολοράντο. Η Γραμμή Ρίο Νόρτε αφηνόταν στην τύχη της, την ώρα που η πλήρης αξιοποίησή της ήταν πιο απαραίτητη από κάθε άλλη φορά.

«Ο υλικός πλούτος δεν είναι το παν. Υπάρχουν και μη υλικά ιδανικά – κι αυτά είναι που πρέπει να κατευθύνουν τις αποφάσεις μας». «Ομολογώ ότι αισθάνομαι ντροπή όταν σκέφτομαι ότι εμείς διαθέτουμε ένα τεράστιο σιδηροδρομικό δίκτυο, ενώ ο μεξικανικός λαός αρκείται σε δυο-τρεις ετοιμόρροπες γραμμές». «Η παλιά οικονομική θεωρία της αυτάρκειας έχει καταρριφθεί εδώ και καιρό. Είναι αδύνατο μια χώρα να ευημερήσει όταν ο κόσμος γύρω της πεινάει».

Εκείνη σκεφτόταν ότι για να ξαναγίνει η Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ όπως ήταν κάποτε, πολύ πριν από τη δική της εποχή, έπρεπε να επιστρατευτεί κάθε διαθέσιμη σιδηροτροχιά, κάθε διαθέσιμο καρφί, κάθε δολάριο που περνούσε απ’ τα χέρια τους – την ώρα μάλιστα που υπήρχε τραγική έλλειψη τέτοιων πόρων.

Στην ίδια συνεδρίαση, στις ίδιες ομιλίες, αναφέρθηκαν στην αποτελεσματικότητα της μεξικανικής κυβέρνησης που είχε παντού τον πλήρη έλεγχο. «Το Μεξικό έχει λαμπρό μέλλον», έλεγαν, «σε λίγα χρόνια θ’ αναδειχτεί σ’ επικίνδυνο ανταγωνιστή». «Το Μεξικό έχει πειθαρχία», έλεγαν και ξανάλεγαν τα μέλη τού Συμβουλίου μ’ ένα ζηλόφθονο τόνο στη φωνή.

Ο Τζέιμς Τάγκαρτ άφησε να εννοηθεί –με ανολοκλήρωτες προτάσεις κι ασαφείς υπαινιγμούς– πως οι φίλοι του στην Ουάσινγκτον, τους οποίους δεν κατονόμαζε ποτέ ανοιχτά, επικροτούσαν την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής στο Μεξικό, γιατί μια τέτοια γραμμή θα συνέβαλλε καθοριστικά σε ζητήματα διεθνούς διπλωματίας και γιατί, τελικά, η ευμενής ανταπόκριση του κόσμου θα αντάμειβε με το παραπάνω την Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ για την επένδυσή της.

Υπερψήφισαν την κατασκευή της Γραμμής Σαν Σεμπαστιάν, ορίζοντας το κόστος στα τριάντα εκατομμύρια δολάρια.

Όταν η Ντάγκνι βγήκε από την αίθουσα συσκέψεων του Συμβουλίου και περπάτησε έξω στον κρύο αέρα, ένιωσε ένα απέραντο αίσθημα ερήμωσης και μια επίμονη φράση να σφυροκοπάει το μουδιασμένο της μυαλό: Να φύγω από δω… Πρέπει να φύγω… Να φύγω.

Άκουγε εμβρόντητη τα ίδια της τα λόγια. Η σκέψη ότι μπορεί να εγκατέλειπε την Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ της φαινόταν αδιανόητη. Όμως αυτό που την τάραξε περισσότερο δεν ήταν τόσο η ίδια η σκέψη όσο η αιτία που τη γεννούσε. Κούνησε το κεφάλι της θυμωμένα· είπε μέσα της πως η Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ τη χρειαζόταν τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Δύο από τα μέλη του Συμβουλίου παραιτήθηκαν· το ίδιο κι ο αντιπρόεδρος Διαχείρισης. Τον αντικατέστησε ένας φίλος τού Τζέιμς Τάγκαρτ.

Χαλύβδινες σιδηροτροχιές άρχισαν να στρώνονται στη μεξικάνικη έρημο – την ώρα που εκδίδονταν οδηγίες για μείωση της ταχύτητας των τρένων στη Γραμμή Ρίο Νόρτε, λόγω της κακής κατάστασης των σιδηροτροχιών. Ένας σιδηροδρομικός σταθμός από ενισχυμένο σκυρόδεμα, διακοσμημένος με μαρμάρινες κολόνες και καθρέφτες, χτίστηκε στη χωμάτινη πλατεία ενός μεξικάνικου χωριού – την ώρα που ένα πετρελαιοφόρο τρένο εκτροχιαζόταν, κατρακυλούσε στο ανάχωμα και γινόταν μια άμορφη μάζα από πυρακτωμένα συντρίμμια, επειδή ράγισε μια σιδηροτροχιά της γραμμής Ρίο Νόρτε. Ο Έλις Γιατ δεν περίμενε την απόφαση του δικαστηρίου για ν’ αποφανθεί αν το ατύχημα ήταν θέλημα Θεού, όπως ισχυρίστηκε ο Τζέιμς Τάγκαρτ. Ανέθεσε τη μεταφορά του πετρελαίου του στη Φοίνιξ Ντουράνγκο, μια άγνωστη, μικρή σιδηροδρομική εταιρεία που πάλευε για την επιβίωσή της, αλλά πάλευε καλά. Έτσι πήρε μπρος η Φοίνιξ Ντουράνγκο. Από κείνη τη στιγμή και μετά άρχισε ν’ αναπτύσσεται με τον ίδιο ρυθμό που αναπτύσσονταν οι πετρελαιοπηγές τού Γιατ, με τον ίδιο ρυθμό που ξεπηδούσαν καινούργια εργοστάσια στις γειτονικές κοιλάδες – ενώ μια λωρίδα σιδηροτροχιών στρωνόταν με ρυθμό τριών χιλιομέτρων το μήνα, διασχίζοντας τα έρημα χωράφια του Μεξικού.

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s