Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 044


«Γιατί, που να πάρει ο διάολος;»

«Για να μη βρουν τίποτα ν’ αρπάξουν οι πλιατσικολόγοι σου όταν εθνικοποιήσουν τη γραμμή».

Εκείνος πετάχτηκε όρθιος. «Θα το πληρώσεις αυτό! Θα το πληρώσεις πολύ ακριβά! Αυτό που έκανες είναι άθλιο, είν’ ελεεινό. Κάθεσαι κι ακούς όλες αυτές τις αναίσχυντες διαδόσεις, ενώ ξέρεις ότι έχουμε συμβόλαιο για διακόσια χρόνια και…»

«Τζιμ», του είπε αργά, «δεν υπάρχει ούτε ένα βαγόνι, ούτε μία μηχανή, ούτε ένας τόνος κάρβουνο διαθέσιμος σ’ ολόκληρο το δίκτυο».

«Δεν θα επιτρέψω μια τόσο επαίσχυντη πολιτική απέναντι σ’ ένα φιλικό λαό που χρειάζεται τη βοήθειά μας. Ο υλικός πλούτος δεν είναι το παν. Υπάρχουν και μη υλικά κίνητρα, άσχετα αν εσύ δεν θέλεις να το καταλάβεις!»

Η Ντάγκνι τράβηξε μπροστά της ένα σημειωματάριο, άρπαξε ένα μολύβι και είπε: «Εντάξει, Τζιμ. Πόσα τρένα θέλεις να στείλω στη Γραμμή Σαν Σεμπαστιάν;»

«Τι;»

«Πόσα τρένα θέλεις να πάρω –κι από ποιες γραμμές– ώστε να εξασφαλίσω τις ντιζελομηχανές και τ’ ατσάλινα βαγόνια που χρειά­ζεσαι;»

«Δεν θέλω να κόψεις κανένα δρομολόγιο!»

«Και πού θα βρω τον εξοπλισμό για το Μεξικό;»

«Αυτό είναι δική σου δουλειά».

«Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω. Αποφάσισε εσύ».

«Μην προσπαθείς να μου πετάξεις το μπαλάκι. Ξέρεις πολύ καλά ότι τα κόλπα σου δεν πιάνουν σ’ εμένα!»

«Περιμένω διαταγές, Τζιμ».

«Δεν πρόκειται να παίξω το παιχνίδι σου!»

Άφησε το μολύβι να πέσει στο γραφείο. «Τότε το πρόγραμμα δρομολογίων του Σαν Σεμπαστιάν θα παραμείνει ως έχει».

«Αυτό θα το δούμε. Περίμενε μόνο να συνεδριάσει το Διοικητικό Συμβούλιο τον ερχόμενο μήνα και θα δεις τι έχεις να πάθεις. Θα εισηγηθώ πρόταση που να ορίζει επακριβώς τις αρμοδιότητες του Τμήματος Διαχείρισης. Κι όσο γι’ αυτό που έκανες, ετοιμάσου να λογοδοτήσεις».

«Αυτό είναι σίγουρο».

Ξανάσκυψε στη δουλειά της πριν ακόμα η πόρτα κλείσει με δύναμη πίσω από τον Τζέιμς Τάγκαρτ.

Όταν τελείωσε, έσπρωξε τα χαρτιά στην άκρη και σήκωσε το κεφάλι της. Ο ουρανός ήταν μαύρος έξω απ’ το παράθυρο κι η πόλη απλωνόταν σαν στερέωμα γεμάτο γυάλινα φώτα. Σηκώθηκε απρόθυμα από την καρέκλα της. Ένιωθε να την έχει καταβάλει η κούραση, κι αυτό την ενοχλούσε, ήταν ένα σημάδι ήττας, όμως ήξερε πως ήταν πράγματι πολύ κουρασμένη.

Ο χώρος έξω από το γραφείο ήταν άδειος και σκοτεινός· το προσωπικό είχε φύγει. Μόνο ο Έντι Γουίλερς βρισκόταν ακόμα στο γραφείο του, σ’ ένα περίκλειστο γυάλινο παραπέτασμα που έμοιαζε με φωτεινό κύβο σε μια γωνία της μεγάλης αίθουσας. Τον χαιρέτησε μ’ ένα νεύμα και βγήκε έξω.

Μπήκε στο ασανσέρ μα δεν κατέβηκε στο ισόγειο του κτηρίου. Προτίμησε να συνεχίσει μέχρι τον υπόγειο Τερματικό Σταθμό της Τάγκαρτ. Της άρεσε να περνάει απ’ το σταθμό επιστρέφοντας στο σπίτι.

Ο σταθμός τής θύμιζε ναό. Κοιτάζοντας την οροφή, έβλεπε τον απαλό σχηματισμό των θόλων που αναπαύονταν πάνω στις γιγάντιες γρανιτένιες κολόνες, με τα τεράστια επιβλητικά τους τζάμια να γυαλίζουν στο σκοτάδι. Η θολωτή κατασκευή απέπνεε μια μεγαλόπρεπη γαλήνη σαν σε καθεδρικό, που απλωνόταν προστατευτικά πάνω απ’ τον ξέφρενο ρυθμό της ανθρώπινης κίνησης.

Ένα άγαλμα δέσποζε στο σταθμό, χωρίς όμως να τραβάει την προσοχή των ταξιδιωτών, που είχαν συνηθίσει την παρουσία του. Ήταν το άγαλμα του Ναθάνιελ Τάγκαρτ, του ιδρυτή του σιδηροδρόμου. Η Ντάγκνι ήταν ο μόνος άνθρωπος που συγκινούνταν στη θέα του αγάλματος. Δεν το θεώρησε ποτέ της δεδομένο. Κάθε φορά που διέσχιζε το σταθμό, κοίταζε το άγαλμα κατανυκτικά, κι αυτό ήταν η μόνη προσευχή που γνώριζε.

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s