Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 048


Κατεβαίνοντας αργά στην καφετέρια σήμερα το βράδυ, ο Έντι είδε τον εργάτη σ’ ένα τραπέζι, σε μια γωνιά της έρημης αίθουσας. Τον χαιρέτησε από μακριά χαμογελώντας ευδιάθετα, πήρε το δίσκο με το φαγητό του και πήγε και κάθισε στο τραπέζι απέναντί του.

Σ’ αυτή την απομονωμένη γωνιά ο Έντι ένιωθε άνετα, μπορούσε να χαλαρώσει μετά από μια εξαντλητική μέρα δουλειάς, μπορούσε να μιλήσει ελεύθερα, να εκμυστηρευτεί πράγματα που δεν θα ομολογούσε σε κανέναν, να σκεφτεί δυνατά, έχοντας απέναντί του το προσηλωμένο βλέμμα του εργάτη.

«Η Γραμμή Ρίο Νόρτε είναι η τελευταία μας ελπίδα», είπε ο Έντι Γουίλερς. «Αλλά είναι σίγουρο ότι θα μας σώσει. Τουλάχιστον θα έχουμε μια γραμμή σε καλή κατάσταση, κι αυτό θα μας βοηθήσει να σώσουμε το δίκτυο… Δεν είναι παράξενο να μιλάμε για την τελευταία ελπίδα της Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ; Θα σου φαινόταν λογικό αν κάποιος σου έλεγε πως ένας μετεωρίτης ετοιμάζεται να καταστρέψει τη γη;… Ούτ’ εμένα… “Από Ωκεανό σε Ωκεανό, για πάντα” – αυτό ακούγαμε συνεχώς εκείνη κι εγώ όταν ήμασταν παιδιά. Όχι, δεν έλεγαν “για πάντα”, αλλ’ αυτό εννοούσαν… Ξέρεις, δεν είμαι κανένας σπουδαίος άνθρωπος. Δεν θα μπορούσα ποτέ να κατασκευάσω αυτό το σιδηρόδρομο. Κι αν χαθεί, δεν θα καταφέρω να τον φέρω πίσω. Θα χαθώ κι εγώ μαζί του… Μη δίνεις σημασία. Δεν ξέρω τι με πιάνει και λέω τέτοια πράγματα. Πες πως είμαι λίγο παραπάνω κουρασμένος απόψε… Ναι, δούλευα μέχρι αργά. Όχι, δεν μου ζήτησε εκείνη να μείνω, απλώς έβλεπα φως κάτω απ’ την πόρτα της μέχρι αργά… Ναι, είναι σπίτι τώρα… Πρόβλημα; Μα πάντα υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο γραφείο. Όμως εκείνη δεν ανησυχεί. Ξέρει ότι μπορεί να τα καταφέρει… Ναι, βέβαια, είναι σοβαρό. Έχουμε πολύ περισσότερα ατυχήματα απ’ όσα ίσως ακούς. Την προηγούμενη βδομάδα χάσαμε δύο ντιζελομηχανές. Η μία τα είχε φάει τα ψωμιά της και η άλλη καταστράφηκε σε ατύχημα, μετωπική σύγκρουση… Ναι, έχουμε παραγγείλει καινούργιες ντιζελομηχανές από τη Γιουνάιτεντ Λοκομότιβ ­Γουόρκς, αλλά τις περιμένουμε δύο χρόνια τώρα. Δεν ξέρω αν θα τις παραλάβουμε ποτέ… Και μας είναι τόσο απαραίτητες! Κινητήρια δύναμη – δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σημαντική είναι. Η καρδιά όλων των πραγμάτων… Γιατί χαμογελάς;… Ναι, ναι, όπως έλεγα, είναι σοβαρό. Αλλά τουλάχιστον η Γραμμή Ρίο Νόρτε είναι σίγουρη. Η πρώτη αποστολή σιδηροτροχιών θα φτάσει στην περιοχή σε λίγες εβδομάδες. Μέσα σ’ ένα χρόνο, το πρώτο τρένο θα τρέχει πάνω στις καινούργιες ράγες. Τίποτα δεν θα μας σταματήσει αυτή τη φορά… Μα ασφαλώς και ξέρω ποιος θα στρώσει τις γραμμές. Ο ΜακΝαμάρα από το Κλίβελαντ. Ο εργολάβος που ολοκλήρωσε και τη Γραμμή Σαν Σεμπαστιάν. Ναι, ευτυχώς, υπάρχει κι ένας άνθρωπος που ξέρει καλά τη δουλειά του. Κι έτσι είμαστε σίγουροι. Μπορούμε να βασιστούμε πάνω του. Δεν έχουν απομείνει πολλοί καλοί εργολάβοι… Και τώρα δουλεύουμε σαν τρελοί. Αλλά μου αρέσει. Έρχομαι στο γραφείο μια ώρα νωρίτερα απ’ ό,τι συνήθως, όμως εκείνη με ξεπερνάει. Φτάνει πάντα πρώτη… Τι;… Δεν ξέρω τι κάνει τα βράδια. Τίποτα το ιδιαίτερο, φαντάζομαι… Όχι, δεν βγαίνει ποτέ έξω με κανέναν. Κάθεται σπίτι κι ακούει μουσική. Δίσκους… Τι σε νοιάζει τι δίσκους; Του Ρίτσαρντ Χάλεϊ. Της αρέσει πολύ η μουσική του Ρίτσαρντ Χάλεϊ. Είναι το μόνο πράγμα που αγαπάει εκτός απ’ το σιδηρόδρομο».

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s