Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 063


«Έτσι έχουν τα πράγματα, Χανκ. Έφτιαξα ένα σχεδόν ανέφικτο χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωση της Γραμμής Ρίο Νόρτε μέσα σε δώδεκα μήνες, και τώρα οι δώδεκα μήνες θα πρέπει να γίνουν εννέα. Η συμφωνία μας ήταν να μας παραδώσεις τις ράγες σε ένα χρόνο, αλλά όπως έχουν τα πράγματα, θα τις χρειαστώ νωρίτερα. Αν μπορείς να τις έχεις έτοιμες σε εννέα μήνες, καλώς. Διαφορετικά θα πρέπει να βρω άλλον τρόπο να ολοκληρώσω τη γραμμή».

Ο Ρίρντεν καθόταν πίσω απ’ το γραφείο του. Τα ψυχρά γαλανά μάτια του σχημάτιζαν δυο οριζόντιες σχισμές πάνω στους ισχνούς όγκους του προσώπου του – δυο σχισμές που παρέμεναν μισόκλειστες με ατάραχη ηρεμία.

«Εντάξει», είπε χωρίς έμφαση στη φωνή του.

Η Ντάγκνι έγειρε πίσω στην καρέκλα της. Η κοφτή απάντηση του Ρίρντεν ήταν γι’ αυτήν κάτι παραπάνω από ανακούφιση· ήταν η ξαφνική συνειδητοποίηση ότι δεν χρειαζόταν ν’ ακούσει τίποτ’ άλλο για να βεβαιωθεί πως οι ράγες θα ετοιμάζονταν στην ώρα τους. Κάθε απόδειξη, ερώτηση ή διευκρίνιση ήταν περιττή· ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα έβρισκε τη λύση του σε μια λέξη που έβγαινε απ’ το στόμα ενός άντρα ο οποίος ήξερε τι εννοούσε.

«Ηρέμησες τώρα;» της είπε. Ο τόνος του ήταν περιπαικτικός. «Και με το παραπάνω, θα έλεγα». Τα μισόκλειστα μάτια του την κοίταζαν μ’ ένα απροσδιόριστο χαμόγελο. «Θα με κάνεις να πιστέψω ότι το μέλλον της Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ κρέμεται απ’ τα χέρια μου».

«Αυτό είν’ αλήθεια – και το ξέρεις».

«Ναι, το ξέρω. Και γι’ αυτό θα σου ζητήσω κάτι παραπάνω».

«Λογικό. Πόσα;»

«Είκοσι δολάρια για κάθε επιπλέον τόνο μετάλλου που παραδίδεται από σήμερα».

«Μωρέ μπράβο! Αυτή είναι η καλύτερη τιμή που μπορείς να μου κάνεις, Χανκ;»

«Όχι. Αλλ’ αυτή είναι η τιμή που ζητάω. Θα μπορούσα να ζητήσω τα διπλάσια».

«Ναι, θα μπορούσες. Και θα τα ’παιρνες. Αλλά δεν θα το κάνεις».

«Πώς είσαι τόσο σίγουρη;»

«Γιατί χρειάζεσαι κι εσύ τη Γραμμή Ρίο Νόρτε. Μ’ αυτή θα αναδείξεις το Μέταλλο Ρίρντεν».

Εκείνος κάγχασε. «Σωστά. Μου αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους που δεν τρέφουν αυταπάτες».

«Ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο σ’ αυτή τη συνεργασία;»

«Τι;»

«Ότι πρώτη φορά κλείνω δουλειά με κάποιον που δεν προσποιείται ότι κάνει χάρες».

Το χαμόγελό του έγινε πιο ευδιάκριτο: έκρυβε ικανοποίηση. «Παίζεις πάντα ανοιχτά, έτσι;» τη ρώτησε.

«Κι εσύ το ίδιο, απ’ ό,τι έχω καταλάβει».

«Νόμιζα πως είμαι ο μόνος που έχω την πολυτέλεια να το κάνω».

«Δεν έχω ξεπέσει τόσο ώστε να ζητάω χάρες, Χανκ».

«Ελπίζω μια μέρα να σε κάνω να ξεπέσεις, ώστε να φτάσεις στο σημείο να ζητάς χάρες».

«Γιατί;»

«Γιατί πάντα το ήθελα».

«Δεν έχεις αρκετούς υποκριτές γύρω σου;»

«Γι’ αυτό ακριβώς θέλω να σε δω να ξεπέφτεις – επειδή είσαι η μοναδική εξαίρεση. Πιστεύεις λοιπόν ότι είναι σωστό να εκμεταλλεύομαι την ανάγκη σου για να βγάλω όσο περισσότερα μπορώ;»

«Απολύτως. Δεν είμαι ηλίθια. Θα ήταν ανόητο να πιστεύω ότι κλείνεις δουλειές για να εξυπηρετήσεις εμένα».

«Θα ’θελες όμως να το κάνω;»

«Δεν είμαι καμιά ζητιάνα, Χανκ».

«Ναι, αλλά θα δυσκολευτείς να πληρώσεις».

«Αυτό δεν σε αφορά. Πρέπει να έχω τις ράγες στην ώρα τους».

«Με είκοσι δολάρια για κάθε επιπλέον τόνο;»

«Ναι, Χανκ».

«Τέλεια. Θα τις έχεις τις ράγες σου. Κι εγώ θα έχω το υπέρογκο κέρδος μου – αν η Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ δεν βουλιάξει πριν προλάβω να το εισπράξω».

Εκείνη είπε αγέλαστη, «Αν δεν έχω έτοιμη τη γραμμή μέσα σε εννέα μήνες, τότε είναι που θα βουλιάξει η Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ».

«Όσο τη διαχειρίζεσαι εσύ, δεν πρόκειται να βουλιάξει».

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s