Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 072


Με οποιονδήποτε τομέα γνώσης κι αν καταπιανόταν, σύμφω­να πάντα με το απαιτητικό πρόγραμμα εκπαίδευσης που του είχε επιβάλει ο πατέρας του, οποιοδήποτε αντικείμενο κι αν υποχρεωνόταν να μελετήσει, ο Φρανσίσκο διέπρεπε χωρίς κόπο, σαν να ’παιζε ένα γνώριμο παιχνίδι. Ο πατέρας του τον θαύμαζε αλλά το έκρυβε επιμελώς, όπως έκρυβε και το γεγονός ότι ένιωθε περήφανος που ανάτρεφε το πιο λαμπρό φαινόμενο μιας λαμπρής οικογενειακής παράδοσης. Ο Φρανσίσκο, έλεγαν, έμελλε να γίνει το απόγειο των ντ’ Ανκόνια.

«Δεν ξέρω τι είδους γνωμικό αναγράφεται στο οικόσημο των ντ’ Ανκόνια», είπε μια φορά η κυρία Τάγκαρτ, «όμως είμαι σίγουρη ότι ο Φρανσίσκο θα το αλλάξει και θα το κάνει “Για ποιο λόγο”;». Αυτή ήταν η πρώτη ερώτηση που διατύπωνε όταν κάποιος του πρότεινε οποιαδήποτε δραστηριότητα – και τίποτα δεν μπορούσε να τον ωθήσει στη δράση αν δεν έπαιρνε πρώτα ικανοποιητική απάντηση. Πετούσε σαν βολίδα όλο το μήνα των καλοκαιρινών του διακοπών, αν όμως τον σταματούσε κάποιος την ώρα της πτήσης του, εκείνος μπορούσε πάντα να εξηγήσει το σκοπό της κάθε στιγμής. Δύο πράγματα του ήταν αδύνατο να κάνει: να στέκεται ακίνητος και να κινείται άσκοπα.

«Γιά να δούμε πώς γίνεται», έλεγε πάντοτε στην Ντάγκνι και στον Έντι, ό,τι κι αν επιχειρούσε, ή «Ας το κάνουμε». Αυτά ήταν τα κίνητρά του, οι μοναδικές πηγές απόλαυσης της παιδικής του ηλικίας.

«Μπορώ να το κάνω», είπε καθώς κατασκεύαζε τον ανυψωτήρα του γαντζωμένος στο χείλος του γκρεμού, χώνοντας μεταλλικές σφήνες μέσα στο βράχο, ενώ τα χέρια του δούλευαν με το ρυθμό έμπειρου δεξιοτέχνη και λεπτές σταγόνες αίμα κυλούσαν κάτω από έναν επίδεσμο τυλιγμένο στον καρπό του. «Όχι, Έντι, δεν γίνεται να το κάνουμε μαζί, είσαι μικρός ακόμα για να χρησιμοποιήσεις σφυρί. Νά, εσύ βγάζε τ’ αγριόχορτα για να μπορώ να δουλέψω, τα υπόλοιπα θα τα κάνω εγώ… Ποιο αίμα; Α, δεν είναι τίποτα, κόπηκα λίγο χθες. Ντάγκνι, τρέξε στο σπίτι να μου φέρεις έναν καθαρό επίδεσμο».

Ο Τζιμ τους παρακολουθούσε. Εκείνοι δεν του έδιναν σημασία, αλλά τον έβλεπαν πολύ συχνά να στέκεται και να κοιτάζει από μακριά τον Φρανσίσκο με μια παράξενη ένταση στο βλέμμα του.

Σπάνια μιλούσε μπροστά στον Φρανσίσκο. Όταν όμως πετύχαινε μόνη της την Ντάγκνι, της χαμογελούσε κοροϊδευτικά και της έλεγε, «Νά και η κυρία που μας παριστάνει τη σπουδαία! Ένα άβουλο πλάσμα είσαι και τίποτ’ άλλο. Πώς καταδέχεσαι ν’ αφήνεις αυτόν το φαντασμένο να σε κάνει ό,τι θέλει; Σε σέρνει συνέχεια απ’ τη μύτη. Δεν έχεις καθόλου αξιοπρέπεια; Τρέχεις σαν δούλα του μόλις σε φωνάξει. Γιατί δεν του γυαλίζεις και τα παπούτσια;» «Γιατί δεν μου το ζήτησε ακόμη», απάντησε εκείνη.

Ο Φρανσίσκο θα μπορούσε να κερδίσει σε όλους τους αγώνες που οργάνωναν τα παιδιά της περιοχής. Δεν έπαιρνε ποτέ μέρος σε αγώνες. Θα μπορούσε να γίνει αρχηγός του τοπικού παιδικού συλλόγου. Δεν περνούσε ποτέ έξω από το οίκημα που στέγαζε το σύλλογό τους και περιφρονούσε την επίμονη προσπάθειά τους να εγγράψουν ως μέλος τους τον πιο διάσημο κληρονόμο του κόσμου. Η Ντάγκνι κι ο Έντι ήταν οι μοναδικοί του φίλοι. Τα δύο παιδιά δεν μπορούσαν να πουν με σιγουριά αν ο Φρανσίσκο τους ανήκε ολοκληρωτικά ή αν εκείνα ήταν αποκλειστικά δοσμένα στον Φρανσίσκο· δεν είχε καμιά σημασία. Και οι δύο εκδοχές τούς ικανοποιούσαν.

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s