Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 077


Τότε ο Φρανσίσκο απάντησε ευγενικά, «Τζιμ, δεν είναι φρόνιμο να εκφέρεις αυθαίρετες απόψεις. Μπορεί να βρεθείς σε πολύ δύσκολη θέση ανακαλύπτοντας πώς ακριβώς τις εκλαμβάνει ο ακροατής σου».

«Φρανσίσκο, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο σαν τον Τζιμ;» τον ρώτησε η Ντάγκνι καθώς απομακρύνονταν.

Ο Φρανσίσκο γέλασε. «Πάρα πολλοί».

«Και δεν σε πειράζει;»

«Όχι. Δεν έχω κανένα λόγο να τους συναναστρέφομαι. Γιατί ρωτάς;»

«Γιατί μου φαίνονται επικίνδυνοι… δεν ξέρω πώς, αλλά έχω την αίσθηση πως είναι επικίνδυνοι».

«Για το Θεό, Ντάγκνι! Πιστεύεις ότι μπορεί να φοβηθώ ποτέ ένα υποκείμενο σαν τον Τζέιμς;»

Μέρες αργότερα, καθώς περπατούσαν μόνοι μέσα στο δάσος δίπλα στις όχθες του ποταμού, τον ρώτησε:

«Φρανσίσκο, ποιος είναι ο πιο εξαχρειωμένος άνθρωπος πάνω στη γη;»

«Ο άνθρωπος που δεν έχει στόχους».

Η Ντάγκνι κοίταξε τους ολόισιους κορμούς των δέντρων όπως διαγράφονταν στον ανοιχτό, κατάφωτο χώρο που ξανοιγόταν αποπάνω. Το δάσος ήταν σκοτεινό και ψυχρό, αλλά τα εξωτερικά κλαδιά των δέντρων παγίδευαν τις αργυρές ηλιαχτίδες που ξεπη­δούσαν απ’ το νερό του ποταμού. Αναρωτήθηκε γιατί απολάμβανε το θέαμα του δάσους, αφού ποτέ άλλοτε δεν έδινε σημασία στο εξοχικό τοπίο γύρω της· αναρωτήθηκε τι ήταν αυτό που την έκανε να έχει απόλυτη συναίσθηση της χαράς της, των κινή­σεών της, του βαδίσματος και της στάσης του σώματός της. Δεν κοίταζε τον Φρανσίσκο. Αισθανόταν την παρουσία του πολύ πιο πραγματική όταν κρατούσε τα μάτια της μακριά του, λες κι αυτή η έντονη επίγνωση του εαυτού της πήγαζε από κείνον, όπως οι ηλιαχτίδες απ’ το νερό.

«Πιστεύεις πολύ στις ικανότητές σου, έτσι δεν είναι;» τη ρώτησε.

«Ναι», απάντησε εκείνη προκλητικά κι απερίφραστα.

«Ωραία λοιπόν, θέλω να μου αποδείξεις πόσο ικανή είσαι. Θέλω να μου δείξεις πόσο ψηλά μπορείς να φτάσεις με την Τάγκαρτ Τρανσκοντινένταλ. Θέλω να σε δω να κατακτάς τον ένα στόχο μετά τον άλλο – ακούραστη κι απτόητη».

«Γιατί πιστεύεις ότι μπορεί να θέλω να σου αποδείξω κάτι;»

«Θέλεις να σου απαντήσω;»

«Όχι», αναστέναξε εκείνη με τα μάτια καρφωμένα στο βάθος, στην απέναντι όχθη του ποταμού.

Αμέσως μετά τον άκουσε να κρυφογελάει και να της λέει, «Ντάγκνι, δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στη ζωή από το πόσο καλός είσαι στη δουλειά σου. Μόνο αυτό. Εκεί στηρίζονται κι όλα τ’ άλλα. Η επαγγελματική ικανότητα είναι το μοναδικό μέτρο της ανθρώπινης αξίας. Όλοι αυτοί οι ηθικοί κώδικες που προσπαθούν να μας φυτέψουν στο μυαλό δεν είναι παρά κάλπικο χρήμα, που μας το προσφέρουν σε αφθονία για να μαδήσουν το όραμα και τις ικανότητές μας. Μόνο ένα ηθικό σύστημα που αναδεικνύει τον πιο ικανό έχει αξία, αυτός είναι ο χρυσός κανόνας. Όταν μεγαλώσεις, θα καταλάβεις τι εννοώ».

«Ξέρω τι εννοείς. Όμως… Φρανσίσκο, γιατί το ξέρουμε μόνο εσύ κι εγώ;»

«Ποιος ο λόγος να νοιάζεσαι για τους άλλους;»

«Γιατί θέλω να καταλάβω. Υπάρχουν κάποια πράγματα στους ανθρώπους που δεν τα καταλαβαίνω».

«Τι δηλαδή;»

«Νά, δεν ήμουν ποτέ αγαπητή στο σχολείο, αλλά δεν ήξερα γιατί. Όμως τώρα κατάλαβα. Και μου φαίνεται απίστευτο. Δεν με αντιπαθούσαν επειδή ήμουν μέτρια, αλλά επειδή ήμουν καλή. Είχα πάντα τους καλύτερους βαθμούς στην τάξη χωρίς να διαβάζω. Έπαιρνα πάντα εικοσάρια. Μήπως θα ’πρεπε να προσπαθήσω να πάρω και μερικά δεκάρια ώστε να γίνω το πιο αγαπητό κορίτσι στο σχολείο;»

Ο Φρανσίσκο σταμάτησε, την κοίταξε και τη χαστούκισε.

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s