Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 081


«Γλυκιά μου, μήπως υπερβάλλεις λιγάκι; Οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στις δεξιώσεις για να φιλοσοφήσουν αλλά για να διασκεδάσουν».

«Πώς; Με το να φέρονται σαν ηλίθιοι;»

«Νά, θέλω να πω, δεν σου άρεσε που γνώρισες τους δύο νεαρούς;»

«Ποιους νεαρούς; Δεν υπήρχε ούτε ένας άντρας εκεί μέσα με τον οποίο να μπορώ να μιλήσω».

Μέρες αργότερα, ενώ καθόταν στο γραφείο της στο Ρόκντεϊλ νιώθοντας σαν στο σπίτι της, η Ντάγκνι συλλογίστηκε το πάρτι και σήκωσε τους ώμους της περιφρονητικά. Κοίταξε έξω απ’ το παράθυρο: ήταν άνοιξη και τα φύλλα στα κλαδιά των δέντρων διαγράφονταν καθαρά μες στο σκοτάδι. Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή και δεν κουνιόταν φύλλο. Αναρωτήθηκε τι ήταν αυτό που προσδοκούσε από το πάρτι. Δεν ήξερε. Όμως εκείνη τη στιγμή, σ’ εκείνο το μέρος, όπως καθόταν βαριεστημένα σ’ ένα ξεχαρβαλωμένο γραφείο κοιτάζοντας έξω το σκοτάδι, ένιωσε ξανά το ίδιο συναίσθημα: μια προσμονή δίχως αντικείμενο να φουσκώνει μέσα της σαν ζεστό υγρό. Απλώθηκε τεμπέλικα πάνω στο γραφείο χωρίς να νιώθει ούτε εξάντληση ούτε όρεξη για δουλειά.

Όταν ο Φρανσίσκο ήρθε στην εξοχή εκείνο το καλοκαίρι, του μίλησε για το πάρτι και την απογοήτευσή της. Εκείνος την άκουγε σιωπηλά, κοιτάζοντάς τη για πρώτη φορά μ’ ένα βλέμμα αδιάλλακτης ειρωνείας, ένα βλέμμα που φύλαγε συνήθως για τους άλλους, ένα βλέμμα που έμοιαζε να βλέπει πολλά. Η Ντάγκνι ένιωσε ότι ο Φρανσίσκο διέκρινε κάτι πολύ βαθύτερο πίσω απ’ τα λόγια που του ’λεγε.

Είδε ξανά το ίδιο βλέμμα στα μάτια του ένα απόγευμα που εγκατέλειψε τη συντροφιά του νωρίτερα απ’ ό,τι συνήθως. Κάθονταν μόνοι στην όχθη του ποταμού. Είχε ακόμη μια ώρα μέχρι να πάει για δουλειά στο Ρόκντεϊλ. Λεπτές λωρίδες φωτιάς χαράκωναν τον ουρανό και κόκκινοι σπινθήρες έπλεαν ράθυμα στα νερά του ποταμού. Ο Φρανσίσκο καθόταν σιωπηλός· τότε εκείνη σηκώθηκε απότομα και του είπε ότι έπρεπε να φύγει. Αυτός δεν προσπάθησε να τη σταματήσει· έγειρε πίσω ακουμπώντας τους αγκώνες του στο γρασίδι και την κοίταξε χωρίς να κινηθεί· το βλέμμα του έδειχνε να λέει ότι καταλάβαινε το λόγο της αποχώρησής της. Καθώς ανέβαινε τρέχοντας την πλαγιά μέχρι το σπίτι, η Ντάγκνι αναρωτιόταν εκνευρισμένη τι την έκανε να φύγει. Ήταν μια πρωτόγνωρη νευρικότητα, που πήγαζε από μια απροσδιόριστη αίσθηση προσμονής.

Κάθε βράδυ οδηγούσε πέντε χιλιόμετρα από το εξοχικό σπίτι μέχρι το Ρόκντεϊλ. Επέστρεφε την αυγή, κοιμόταν μερικές ώρες και σηκωνόταν μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Δεν ήθελε να κοιμηθεί περισσότερο. Κάθε φορά που ξεντυνόταν για να ξαπλώσει, ενώ το φως των πρώτων ηλιαχτίδων τρύπωνε απ’ το παράθυρο, ένιωθε μια ανεξήγητη, εκστατική ανυπομονησία ν’ αντικρίσει τη μέρα που ξεκινούσε.

Είδε ξανά το ειρωνικό χαμόγελο στο πρόσωπο του Φρανσίσκο πίσω από το δίχτυ του τένις. Δεν θυμόταν πώς άρχισε το παιχνίδι· είχαν παίξει πολλές φορές τένις μαζί, κι εκείνος κέρδιζε πάντα. Δεν κατάλαβε ποια στιγμή αποφάσισε ότι αυτή τη φορά θα τον κέρδιζε. Κατάλαβε όμως πως η απόφασή της δεν οφειλόταν σε μια απλή επιθυμία, αλλά σ’ ένα ήρεμο μένος που είχε αρχίσει να φωλιάζει μέσα της. Δεν ήξερε γιατί έπρεπε να κερδίσει· δεν ήξερε γιατί της φαινόταν τόσο σημαντικό, τόσο επιτακτικά αναγκαίο να κερδίσει· το μόνο που ένιωθε ήταν ότι έπρεπε να κερδίσει κι ότι θα κέρδιζε.

Το παιχνίδι φαινόταν εύκολο· σαν να μην έπαιζε με τη δική της βούληση αλλά με τη δύναμη κάποιου άλλου. Κοίταζε τον Φρανσίσκο – μια ψηλή, σβέλτη φιγούρα με δυο ηλιοκαμένα χέρια που πρόβαλλαν μέσ’ από ένα λευκό κοντομάνικο πουκάμισο. Ένιωθε μια υπεροπτική ικανοποίηση παρατηρώντας την επιδεξιότητα των κινήσεών του, επειδή ήξερε πως αυτή η επιδεξιό­τητα θα ήταν το έπαθλό της, επειδή έβλεπε τη δεξιοτεχνία του να μετατρέπεται σε δική της νίκη και το τόσο ικανό σώμα του σε δικό της θρίαμβο.

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s