Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 082


Αισθάνθηκε τον πόνο να κατακλύζει το σώμα της, χωρίς να συνειδητοποιεί πως ήταν πόνος. Ένιωθε μόνο κάτι ξαφνικές σουβλιές που την έκαναν να αισθάνεται για μια στιγμή ένα μέλος του σώματός της κι έπειτα να το ξεχνάει: ένιωθε την άρθρωση του ώμου της, τις ωμοπλάτες της, ένιωθε τους γοφούς της και το λευκό σορτσάκι που κολλούσε στο δέρμα της, ένιωθε τους μυς των ποδιών της κάθε φορά που πηδούσε για να χτυπήσει το μπαλάκι, χωρίς να θυμάται αν προσγειωνόταν ξανά στο έδαφος, ένιωθε το κάψιμο στα βλέφαρά της καθώς ο ουρανός κοκκίνιζε και το μπαλάκι κατέβαινε προς το μέρος της σαν λευκή φλόγα που στροβιλιζόταν στον αέρα, ένιωθε το λεπτό ηλεκτροφόρο νήμα που ξεκινούσε απ’ τον αστράγαλο και διέτρεχε την πλάτη της φτάνοντας μέχρι τον καρπό της που χτυπούσε με δύναμη το μπαλάκι για να το στείλει πίσω στον Φρανσίσκο… Ένιωθε μια θριαμβευτική ικανοποίηση – επειδή η κάθε ριπή πόνου που ξεκινούσε απ’ το σώμα της κατέληγε στο δικό του σώμα, επειδή ήταν κι εκείνος εξαντλημένος όπως αυτή, επειδή αυτό που έκανε στον εαυτό της το έκανε και σ’ εκείνον, κι εκείνος το ’νιωθε, σ’ αυτό το σημείο τον οδηγούσε, δεν ήταν ο δικός της πόνος αυτός που αισθανόταν, ούτε το δικό της σώμα, αλλά το δικό του.

Τις στιγμές που κοίταξε το πρόσωπό του, τον είδε να χαμογελάει. Ο Φρανσίσκο την κοίταζε σαν να καταλάβαινε κι έπαιζε όχι για να κερδίσει αλλά για να τη βασανίσει· χτυπούσε ανοιχτές μπαλιές για να την κάνει να τρέχει, έχανε πόντους για να τη βλέπει να συστρέφει το σώμα της σ’ ένα αγωνιώδες μπάκ­χαντ, έμενε ακίνητος για να την κάνει να νομίζει ότι θα χάσει την μπαλιά, κι έπειτα, την τελευταία στιγμή, απέκρουε άνετα την μπάλα και την έστελνε πίσω με τέτοια δύναμη, που εκείνη ήξερε πως δεν θα την προλάβει. Ένιωθε τα μέλη της να παραλύουν, νόμιζε πως δεν θα μπορέσει να ξανακινηθεί ποτέ πια – κι ήταν παράξενο που έβλεπε τον εαυτό της να προσγειώνεται ξαφνικά στην άλλη άκρη του γηπέδου, αποκρούοντας έγκαιρα την μπάλα και χτυπώντας τη σαν να ’θελε να την κομματιάσει, σαν να ’θελε να κομματιάσει όχι την μπάλα αλλά το πρόσωπο του Φρανσίσκο.

Άλλη μια προσπάθεια, έλεγε μέσα της, κι ας θρυμμάτιζε τα κόκαλα του χεριού της η επόμενη μπαλιά… Άλλη μια, κι ας σταματούσε μονομιάς η ανάσα που έγδερνε τον ξεραμένο της λαιμό… Δεν ένιωθε πια τίποτα, ούτε πόνο ούτε μυς, μόνο την ανάγκη να τον κερδίσει, να τον δει εξαντλημένο, να τον δει να καταρρέει, κι ας πέθαινε την επόμενη στιγμή.

Τελικά κέρδισε, κέρδισε έναν αντίπαλο που έχανε για πρώτη φορά, ίσως επειδή του ήταν αδύνατο να μη χαμογελάει την ώρα του παιχνιδιού. Στάθηκε ακίνητη κι είδε τον Φρανσίσκο να περπατάει μέχρι το δίχτυ και να πετάει τη ρακέτα του στα πόδια της, σαν να ’ξερε ότι αυτό περίμενε από κείνον. Τον είδε να βγαίνει από το γήπεδο και να σωριάζεται ανάσκελα στο χορτάρι, γέρνοντας το κεφάλι στο μπράτσο του.

Τον πλησίασε αργά. Στάθηκε από πάνω του και κοίταξε το σώμα που κειτόταν μπροστά στα πόδια της, κοίταξε το ιδρωμένο πουκάμισό και τα μαλλιά που χύνονταν πάνω στο μπράτσο του. Εκείνος σήκωσε το κεφάλι του. Το βλέμμα του κινήθηκε αργά από τη γραμμή των ποδιών της, στο σορτς της, στην μπλούζα της, στα μάτια της. Ήταν ένα ειρωνικό βλέμμα που έμοιαζε να διαπερνάει τα ρούχα και το μυαλό της, ένα βλέμμα που έμοιαζε να λέει ότι νικητής του παιχνιδιού ήταν αυτός.

Την ίδια νύχτα καθόταν μόνη στο γραφείο της στο παλιό σταθμαρχείο του Ρόκντεϊλ και κοίταζε τον ουρανό έξω απ’ το παράθυρο. Ήταν η ώρα που απολάμβανε περισσότερο, όταν το πάνω μέρος του παραθύρου υποδεχόταν το πρώτο φως της αυγής ενώ στη βάση του διαγράφονταν τα θολά ασημένια νήματα των σιδη­ροτροχιών. Έσβησε τη λάμπα και κοίταξε την απέραντη, σιωπη­λή κίνηση του φωτός πάνω από την ασάλευτη γη. Η φύση στεκό­ταν ακίνητη, ούτε φύλλο δεν ριγούσε στα κλαδιά, ενώ ο ουρανός έχανε σιγά σιγά τα χρώματα της αυγής και γινόταν μια απέραντη ανοιχτωσιά, σαν θάλασσα γεμάτη φωσφορίζοντες σπινθήρες.

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s