Η Γιώτα Παπαδημακοπούλου για το «Άγριο τριαντάφυλλο».


Η καλη φίλη Γιώτα Παπαδημακοπούλου μας έγραψε στο blog της για το «Άγριο τριαντάφυλλο«. Ευχαριστούμε Γιώτα!

ΠΕΜΠΤΗ, 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΤΟ ΑΓΡΙΟ ΤΡΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Λονδίνο 1914. Η αυτοκρατορία που έφτιαξε η Φιόνα Φίνεγκαν, δημιουργώντας το μεγαλύτερο οίκο τσαγιού στον κόσμο, εξακολουθεί να αναπτύσσεται. Δίπλα της ο σύζυγός της, ο Τζο, δίνει κι αυτός τη μάχη του ως βουλευτής των Εργατικών για τα δίκαια των ανθρώπων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Καθώς ξεσπάει ο πόλεμος, ένα άλλο αγαπημένο πρόσωπο της Φιόνας, ο αδελφός της Σέιμους, θα κληθεί να δώσει τη δική του μάχη στους ωκεανούς, υπηρετώντας την πατρίδα του ως αξιωματικός στοΒρετανικό Πολεμικό Ναυτικό. Όμως ούτε οι φλόγες του πολέμου θα σβήσουν από την καρδιά του τον έρωτά του για τη Γουίλα Όλντεν, η οποία δεν τον έχει συγχωρήσει που της έσωσε τη ζωή όταν έχασε το πόδι της στοΚιλιμαντζάρο, και τώρα αγωνίζεται κι αυτή για την Αγγλία στις ερήμους τηςΜέσης Ανατολής.

Με φόντο τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον αγώνα των γυναικών να κατακτήσουν δικαίωμα ψήφου και τις σκληρές δοκιμασίες των εξερευνητών στους πόλους και στις ερήμους, η ευτυχία των Φίνεγκαν δοκιμάζεται. Όμως ούτε ο πόλεμος, ούτε ο διπλός κατάσκοπος Μαξ φον Μπραντ, ούτε ο υπόκοσμος του Λονδίνου θα καταφέρουν να λυγίσουν την οικογένεια.

Προσωπική άποψη:

Πέρασαν 9 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε «Το Τριανταφυλλάκι» και χρόνια από την κυκλοφορία του «Τριαντάφυλλο του χειμώνα», τα δύο πρώτα βιβλία της επικής τριλογίας της Donnelly, και 2 από τότε που τα διάβασα κι εγώ η ίδια. Και όμως, παρά το μεγάλο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, θυμόμουν κάθε λεπτομέρεια, κάθε μικρό ή μεγάλο βήμα των πρωταγωνιστών της, κάθε χαρά και λύπη που πέρασαν, κάθε συναίσθημα που βίωσαν και μοιράστηκαν μαζί μας. Και μπορεί να υπήρξαν στιγμές που η λαχτάρα μου να διαβάσω το τέλος της ιστορίας αυτής να επισκιαζόταν από την αγανάκτηση που γέννησε η αναμονή ωστόσο, όταν το βλέμμα μου έπεφτε στο κενό της βιβλιοθήκης μου που περίμενε να καλυφθεί, η επιθυμία επέστρεφε ακόμα πιο έντονη, ακόμα πιο δυνατή. Λοιπόν, η στιγμή που περίμενα, και μαζί με μένα, χιλιάδες ακόμα αναγνώστες, έφτασε και μπορώ να βεβαιότητα να πω πως, όχι μόνο άξιζε τον κόπο τόση αναμονή αλλά, πως δεν θα μπορούσα να περιμένω τίποτα λιγότερο και να ελπίζω σε τίποτα περισσότερο.

Η Donnelly μας μεταφέρει στην δεύτερη δεκαετία του 1900, οχτώ χρόνια μετά τα γεγονότα που σημάδεψαν το τέλος του δεύτερου βιβλίου της σειράς, και λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Ο Σέιμι, μόλις έχει επιστρέψει στο Λονδίνοέπειτα από ένα ακόμα ταξίδι του, και πιο συγκεκριμένα στο Νότιο Πόλο, με σκοπό να δει την οικογένειά του, δώσει κάποιες διαλέξεις για λογαριασμό τηςΒΓΕ αλλά, και για να σκεφτεί τι θέλει από την ζωή του. Όσα χρόνια κι αν πέρασαν, εκείνος ποτέ δεν ξέχασε την Γουίλα Όλντεν, τον παιδικό και εφηβικό του έρωτα που έμελλε να γίνει η αγάπη της ζωής του, χάνοντάς την μέσα από τα χέρια του με την ίδια τραγικότητα που αυτή έχασε το πόδι της και μαζί με αυτό, τα όνειρά της για το μέλλον. Προσπαθεί να την ξεχάσει και να προχωρήσει, κάτι που φαντάζει αδύνατον, μέχρι την στιγμή τουλάχιστον που γνωρίζει την Τζένι με την οποία για πρώτη φορά φαντάζεται την ζωή του με ένα δικό του σπιτικό, με την δικιά του οικογένεια, τα δικά του παιδιά.

Η Γουίλα από την άλλη, έχει εγκαταλείψει τον Δυτικό κόσμο και ζει στηνΑνατολή, ανάμεσα στις χιονισμένες βουνοκορφές, στα Ιμαλάια και την ηρεμία των βουδιστών μοναχών. Μην μπορώντας πλέον να εκπληρώσει την βαθύτερη επιθυμία της και να σκαρφαλώσει στις ψηλότερες κορφές του κόσμου, αρκείται να φωτογραφίζει την κρυμμένη ομορφιά τους, να ανακαλύπτει νέα μονοπάτια και δρόμους ανάμεσα στα βουνά αλλά και να οδηγεί τους επίδοξους εξερευνητές και αναρριχητές σε αυτά. Όμως βαθιά μέσα της δεν μπορεί να γαληνέψει. Πενθεί ακόμα για όλα όσα ονειρεύτηκε και πόθησε και τελικά, με τόσο σκληρό τρόπο τα έχασε. Πάνω απ’ όλα όμως πενθεί για την αγάπη που ένιωσε και δεν πρόλαβε να χαρεί. Πάντα μέσα της ζει η σκέψη του Σέιμι και παρά το μίσος που αισθάνεται για την ζωή που της στέρησε, περισσότερο απ’ όλα βασανίζεται για την αγάπη που του έχει και τρέμει τόσο στην ιδέα να ζήσει άλλο χωρίς αυτή, όσο και με το να την διεκδικήσει μετά από τόσο μεγάλο διάστημα.

Λένε όμως ότι οι μεγάλες αγάπες, ακόμα και αν είναι καταδικασμένες, δεν έχουν τέλος. Δεν σβήνει η αγάπη, όπως δεν μπορούν να σβήσουν τα άστρα από τον ουρανό. Έτσι και η αγάπη του Σέιμι και της Γουίλα, καταδικασμένη για οχτώ χρόνια στην μιζέρια της, βρίσκει την ευκαιρία να εκδηλωθεί, να ειπωθούν αλήθειες και τα πάθη να υπερτερήσουν έναντι της λογικής και των συμβάσεων. Ο πόλεμος όμως είναι πριν των πυλών και όλα πρόκειται να αλλάξουν. Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο και πολύ περισσότερο οι πρωταγωνιστές της ιστορίας οι οποίοι, τόσο λόγω των πολιτικών και στρατιωτικών εξελίξεων, όσο και λόγω των προσωπικών τους εμμονών και αδυναμιών, οδηγούνται σε πράξεις και επιλογές που μπορούν να τους λυτρώσουν ή να τους καταστρέψουν. Μπορούν να βοηθήσουν ή να παρασυρθούν μαζί με τους άλλους στην δικιά τους καταδίκη.  Όλοι οι ήρωες που γνωρίσαμε μέσα από τα τρία βιβλία, συναντιούνται για πρώτη φορά μαζικά, έτοιμοι να δώσουν νέους αγώνες, να αποδείξουν ότι δεν κέρδισαν άδικα όσα έχουν αλλά και να καταλάβουν ότι τα πάθη και οι πληγές δεν σταματούν ποτέ και πρέπει πάντα να είσαι εκεί, ικανός και έτοιμος να τα αντιμετωπίσεις.

Σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία στα βιβλία της Donnelly, είναι η πολυπλοκότητα, η διαφορετικότητα ανάμεσα στους χαρακτήρες της και ο τρόπος με τον οποίο αυτή εξελίσσονται στην πορεία της. Και αν έχουμε αγαπήσει, ταυτιστεί, ακόμα και προβληματιστεί με τους χαρακτήρες που μας έχει παρουσιάσει στο παρελθόν, όλα αυτά μαζί τα βιώνουμε σε ακόμα μεγαλύτερο επίπεδο απέναντι στην Γουίλα η οποία, είναι αναμφισβήτητα ο πιο αντιφατικός χαρακτήρας απ’ όλους. Την στιγμή που κερδίσει την κατανόηση και την συμπάθειά μας, την ίδια ακριβώς στιγμή μας κάνει έξαλλους με τις αυτοκαταστροφικές της τάσεις. Μόνη της έχει καταδικάσει τον εαυτό της σε μια ζωή αιώνιας και ασταμάτητης αυτοτιμωρίας, επειδή η απροσεξία της στο Κιλιμάντζαρο της στοίχισε το πόδι της, γιατί η αδυναμία της να δεχτεί τη νέα κατάσταση την έσπρωξε μακριά από τον Σέιμι και την οικογένειά της, γιατί το πάθος και η επιθυμία της είναι ακόλαστα και πληγώνουν τους άλλους, γιατί οι αναμνήσεις της και η θύμηση είναι πολύ πιο επίπονα απ’ όσο μπορεί ν’ αντέξει. Και μαζί με αυτή, τιμωρεί και τον Σέιμι ο οποίος, ενισχύοντας την αγάπη του απέναντί της και έχοντας συνείδηση των λαθών του, ακολουθεί τυφλά.

Όπως και στα προηγούμενα βιβλία της σειράς, αν κι ο έρωτας και η αγάπη είναι παντού κι εκδηλώνονται σε κάθε δυνατή μορφή, η συγγραφέας δημιουργεί ένα ιστορικό μοτίβο μέσα στο οποίο εξελίσσεται η ιστορία της. Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου δεν υπάρχουν αναταράξεις μόνο λόγω του πολέμου, εξαιτίας του οποίου ταξιδεύουμε πέραν της Αγγλίας, στην Γαλλίακαι την Αφρική αλλά, και λόγω των εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων της χώρας. Βλέπουμε τις γυναίκες να μάχονται, να αγωνίζονται και να βγαίνουν στους δρόμους για το δικαίωμα στην ισότητα και στην ψήφο. Βλέπουμε το ασθενές φύλλο πιο δραστήριο παρά ποτέ, να εμπλέκεται σε τομείς αντρικούς και τελικά όχι μόνο να διαπρέπει αλλά, να αποδεικνύεται πιο πολύτιμο από κάθε αντρική συνεισφορά. Μιλάμε για μια περίοδο δύσκολη, μια περίοδο με βάσανα και ανέχεια κατά την οποία ωστόσο, έγιναν σημαντικές προσπάθειες για την βελτίωση της κοινωνίας, όπου τα τεχνολογικά και ιατρικά επιτεύγματα έκαναν βήματα μπροστά, όπου οι γυναίκες έδωσαν ένα ηχηρό παρόν αλλάζοντας τον κόσμο και στηρίζοντάς τον όταν εκείνος κατέρρεε.

«Το Άγριο Τριαντάφυλλο» είναι μια πολυσύνθετη ιστορία μηχανορραφιών, προδοσίας και εκβιασμών, τραγικών συμπτώσεων, δυνατών συναισθημάτων, αυτοτιμωρίας και συνειδητοποίησης, ρίσκου και αναζήτησης συγχώρεσης και λύτρωσης και όλα αυτά δοσμένα μέσα από το πρίσμα της πραγματικής ιστορίας που γράφτηκε την περίοδο εκείνη του πολέμου. Είναι μια ιστορία για την αγάπη που δεν χάνεται και που αν παλέψει, μπορεί να κρατήσει ζωντανή την φλόγα της. Είναι μια ιστορία για όλους εκείνους που η μοίρα τους χτύπησε αλύπητα και ίσως ποτέ να μην πάψει να το κάνει ωστόσο, εκείνοι θα είναι πάντα δυνατοί, ισχυροί και με θέληση, έτοιμοι να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι και να την πολεμήσουν για να διώξουν για μια ακόμη φορά το σκοτάδι από την ζωή τους και να φέρουν το φως. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας που όσο κι αν δοκιμάζεται, δεν το βάζει κάτω, δεν λυγίζει, που γνωρίζει ότι η ευτυχία δεν έρχεται εύκολα και αβίαστα ωστόσο, αξίζει να παλέψεις γι΄αυτήν. Είναι η ιστορία μιας αντισυμβατικής και αλλοπρόσαλλης γυναίκας με πάθος, όνειρα, θέληση, φορτισμένη με πόνο και αγωνία η οποία στέκεται ικανή να αλλάξει τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω της. Είναι το τέλος σε μια επική ιστορία που δύσκολα κανείς θα ξεχάσει, πόσο μάλλον, θα βγάλει από την καρδιά του.

Βαθμολογία 10/10

Advertisements
This entry was posted in Άποψη and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Η Γιώτα Παπαδημακοπούλου για το «Άγριο τριαντάφυλλο».

  1. Εγώ ευχαριστώ, που σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, που η ανεργία και η ανέχεια μαστίζουν την χώρα μας, εσείς μας προσφέρετε υπέροχες εκδόσεις και μαγευτικά βιβλία που μας επιτρέπουν, έστω για λίγο, να ξεφεύγουμε από τα προβλήματά μας και να ταξιδεύουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s