Το «δικαίωμα» στο τρέξιμο


Του Δημητρη Pηγοπουλου, Καθημερινή, 21/1/12

 

Δεν θα διάβαζα ποτέ αυτό το βιβλίο, και πολύ περισσότερο δεν θα έγραφα γι’ αυτό, αν ο αδελφός μου δεν αγαπούσε τόσο πολύ το τρέξιμο. Μέχρι τότε πίστευα ότι οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων ήταν κατά βάση μια χούφτα αλλόκοτοι άνθρωποι που φέρνουν τον εαυτό τους στα όρια της απόλυτης εξάντλησης. Τα παραμορφωμένα πρόσωπα, η ανείπωτη κούραση δεν μου προκαλούσαν θαυμασμό. Μόνο οίκτο.

Μέχρι που έζησα τον πρώτο μαραθώνιο του αδελφού μου. Ηταν η ημέρα που συνειδητοποίησα πόσοι πολλοί και διαφορετικοί και εντελώς «κανονικοί» άνθρωποι τρέχουν μεγάλες αποστάσεις.

Το βιβλίο του διάσημου Ιάπωνα συγγραφέα Χαρούκι Μουρακάμι (γ. 1949) «μπήκε» στη ζωή μου όταν προσπαθούσα να καταλάβω τι κάνει ανθρώπους σαν τον αδελφό μου να τρέχουν. Ηρθε, λοιπόν, την πιο κατάλληλη στιγμή. Και ήταν μια απολαυστική απάντηση, γιατί ο Μουρακάμι αφηγείται την προσωπική του ιστορία με έναν σχεδόν υποβλητικό τρόπο κάνοντας το «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο» προσβάσιμο σε όλους. Θέλω να πω ότι δεν χρειάζεται να αγαπάς το τρέξιμο για να ρουφήξεις το βιβλίο. Για μένα το «ιδανικό» είναι να μην τρέχεις. Προσωπικά ήταν η αφορμή για να επιδιώξω να τρέξω.

Το 1982 ο Χαρούκι Μουρακάμι πούλησε το τζαζ μπαρ του στο Τόκιο έχοντας πάρει την απόφαση να κάνει αυτό που αγαπούσε περισσότερο: να γράφει βιβλία. Αρχισε να τρέχει σε μια προσπάθεια να διατηρήσει τη φόρμα του και να ακολουθήσει έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής (λίγο μετά έκοψε και το κάπνισμα). Το ένα έφερε το άλλο, η μία αλλαγή την άλλη και σε ένα χρόνο βρέθηκε στην Αθήνα εν μέσω καύσωνα για τον πρώτο μαραθώνιο της ζωής του. Μια-δύο σελίδες είναι δύσκολες για τον Ελληνα αναγνώστη καθώς διαβάζει για τις νεκρές γάτες και τους σκοτωμένους σκύλους που συνάντησε στη λεωφόρο Μαραθώνος…

Με κεντρικό πυρήνα το πάθος για το τρέξιμο, ο Μουρακάμι μιλάει για πολλά περισσότερα (τη ζωή, τις αλλαγές για να γίνουμε καλύτεροι, την αναπόφευκτη φθορά που φέρνει ο χρόνος, την επώδυνη συνειδητοποίηση της ωριμότητας) και το κάνει με τη σοφία και την απλότητα ενός Ιάπωνα. Κι ενός σπουδαίου συγγραφέα. Μέσα από τον Μουρακάμι κατάλαβα τον αδελφό μου, τους φίλους του στις προπονήσεις και στους αγώνες. Είναι το πιο προσιτό άθλημα για έναν άνθρωπο της πόλης που αναζητά επαφή με τον πιο εσωτερικό του εαυτό. Ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιείς. Είναι σαν να αποκτάς ξαφνικά το δικαίωμα να αποσυρθείς για κάποια ώρα μέσα στην ημέρα από μια απαιτητική ρουτίνα που δεν τελειώνει ποτέ. Υπάρχει ένας αφανής πλούτος τις στιγμές της διαδρομής, αδιόρατος σε όλους τους υπόλοιπους που δύσκολα μεταφέρεται ή μοιράζεται, ιδίως όταν δεν έχεις την εμπειρία. Είναι φυσικά ο σκοπός, ο αγώνας, η ανθρώπινη ανάγκη για την επίτευξη μικρών ή μεγαλύτερων στόχων. Αλλά είναι κυρίως ο χρόνος. Οταν τρέχεις ο χρόνος αποκτά μια άλλη διάσταση κι ένα διαφορετικό βάθος. Οσοι δεν τρέχουμε βλέπουμε μόνο την κούραση.

Advertisements
This entry was posted in Άποψη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s