Άυν Ραντ: Ο Άτλας επαναστάτησε. 083


Το τηλέφωνο παρέμενε σιωπηλό όλη αυτή την ώρα, λες και η κυκλοφορία είχε σταματήσει παντού, σ’ όλο το δίκτυο. Ξαφνικά άκουσε βήματα να πλησιάζουν. Η πόρτα άνοιξε κι είδε μπροστά της τον Φρανσίσκο. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε σ’ αυτό το μέρος, αλλά δεν απόρησε με τον ερχομό του.

«Τι κάνεις εδώ τέτοια ώρα;» τον ρώτησε.

«Δεν μ’ έπιανε ύπνος».

«Πώς ήρθες; Δεν άκουσα αυτοκίνητο».

«Με τα πόδια».

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να συνειδητοποιήσει η Ντάγκνι ότι δεν τον είχε ρωτήσει το λόγο της επίσκεψής του – κι ότι δεν ήθελε να τον ρωτήσει.

Εκείνος έκοψε μερικές βόλτες στο δωμάτιο· κοίταξε τα επιβατολόγια που κρέμονταν στους τοίχους και το ημερολόγιο με τη φωτογραφία του Κομήτη της Τάγκαρτ που επιδείκνυε περήφανα τη μεγαλοπρεπή του πρόσοψη. Έδειχνε να νιώθει πολύ άνετα, λες κι ο χώρος του γραφείου τούς ανήκε, όπως τους ανήκε κάθε χώρος όταν βρίσκονταν μαζί. Αλλά δεν φαινόταν να ’χει όρεξη για κουβέντα. Της έκανε μερικές ερωτήσεις για τη δουλειά της και μετά σώπασε.

Είχε αρχίσει πια να ξημερώνει. Η κυκλοφορία πύκνωσε και το τηλέφωνο άρχισε να χτυπάει σπάζοντας τη σιωπή. Η Ντάγκνι επέστρεψε στη δουλειά της. Ο Φρανσίσκο κάθισε σε μια γωνιά, με το ένα πόδι περασμένο πάνω απ’ το μπράτσο της πολυθρόνας, και περίμενε.

Η Ντάγκνι δούλευε επιδέξια, νιώθοντας μια ασυνήθιστη διαύγεια. Η ακρίβεια των κινήσεών της τής προξενούσε έντονη ευχαρίστηση. Ήταν συγκεντρωμένη στον καθαρό, διαπεραστικό ήχο του τηλεφώνου, στους πίνακες με τους αριθμούς των τρένων, στους αριθμούς των βαγονιών και των δρομολογίων.

Όταν όμως ένα χαρτάκι γλίστρησε στο πάτωμα κι έσκυψε να το πιάσει, τότε ένιωσε ξαφνικά, με την ίδια ένταση και διαύγεια, τις κινήσεις του σώματός της. Ένιωσε την γκρίζα λινή φούστα στα γόνατά της, τα σηκωμένα μανίκια της γκρίζας μπλούζας της και το γυμνό της χέρι που τεντώθηκε για να πιάσει το χαρτί. Ένιωσε την καρδιά της να σταματάει, σαν να την κυρίευσε άξαφνα αυτό το αίσθημα ταραχής που ξεπηδάει συνήθως την ώρα μιας εναγώνιας προσμονής. Μάζεψε το χαρτί και γύρισε στο γραφείο της.

Είχε ξημερώσει σχεδόν τελείως. Ένα τρένο πέρασε από το σταθμό χωρίς να σταματήσει. Μες στο κρυστάλλινο πρωινό φως, η μακριά γραμμή από τις οροφές των βαγονιών μεταμορφώθηκε σε ασημένια ταινία, έτσι που νόμιζες ότι το τρένο αιωρούνταν πάνω απ’ το έδαφος χωρίς να το αγγίζει. Το δάπεδο του σταθμού σείστηκε, τα τζάμια έτριξαν. Η Ντάγκνι κοίταζε το τρένο μ’ ένα εκστατικό χαμόγελο. Έριξε μια φευγαλέα ματιά στον Φρανσίσκο: εκείνος την κοίταζε, μ’ ένα χαμόγελο όμοιο με το δικό της.

Όταν ήρθε ο πρωινός υπάλληλος, του παρέδωσε τη δουλειά και βγήκε μαζί με τον Φρανσίσκο στον πρωινό αέρα. Ο ήλιος δεν είχε ανατείλει ακόμη, αλλά η ατμόσφαιρα έμοιαζε ν’ ακτινοβολεί το φως του. Δεν ένιωθε κούραση. Ήταν σαν να είχε μόλις σηκωθεί απ’ το κρεβάτι.

Προχώρησε προς το αυτοκίνητό της, αλλά ο Φρανσίσκο είπε, «Ας γυρίσουμε με τα πόδια σπίτι. Θα έρθουμε αργότερα για το αυτοκίνητο».

«Εντάξει».

Η πρότασή του δεν την ξάφνιασε καθόλου, όπως δεν την ενόχλησε κι η σκέψη ότι θα περπατούσε τόσο δρόμο. Της φαινόταν φυσικό· ταίριαζε απόλυτα με την παράξενη πραγματικότητα εκείνης της στιγμής, μιας στιγμής άμεσης, ξεκάθαρης, αλλά αποκομμένης από καθετί άλλο, σαν φωτεινό νησί πίσω από παραπέτασμα ομίχλης, σαν την οξυμένη, αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που νιώθει κανείς όταν είναι μεθυσμένος.

Ο δρόμος περνούσε μέσ’ από το δάσος. Βγήκαν από την κεντρική αρτηρία και πήραν ένα παλιό εξοχικό μονοπάτι που ελισσόταν ανάμεσα στα δέντρα διατρέχοντας χιλιόμετρα απάτητης γης. Ίχνος ανθρώπινης ύπαρξης δεν υπήρχε γύρω τους. Κάτι ξεχασμένες αυλακιές από ρόδες, που χάνονταν κάτω απ’ τη χλόη, έκαναν την ανθρώπινη παρουσία να φαντάζει ακόμα πιο απόμακρη, λες και το παρθένο τοπίο είχε παρασυρθεί στα βάθη τού χρόνου. Μια θαμπή αχλή στεκόταν ακόμη πάνω απ’ το έδαφος, ενώ τα φυλλώματα των δέντρων που κρέμονταν ανάμεσα στους κορμούς σχημάτιζαν λαμπερές πράσινες συστάδες, φωτίζοντας με τη λάμψη τους το δάσος. Περπατούσαν. Περπατούσαν μόνοι μέσα σ’ έναν ασάλευτο κόσμο. Η Ντάγκνι συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι δεν είχαν ανταλλάξει κουβέντα εδώ και κάμποση ώρα.

Advertisements
This entry was posted in Απόσπασμα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s