Μία λύτρωση χωρίς κάθαρση


από το blog Don’t Ever Read Me, 15/8/2011
 

“F” for Fuck, it’s over

Πριν από λίγο τελείωσα το Freedom. Προσπάθησα να το κάνω να κρατήσει λίγο περισσότερο, όλο και κάτι θυμόμουν να κάνω πριν προχωρήσω άλλη μία σελίδα: τη μία διψούσα, την άλλη η μουσική ήταν δυνατά, την άλλη ήταν πολύ χαμηλά, μετά έπρεπε να πάρω ένα τηλέφωνο, όλα τα δοκίμασα, αλλά δεν τα κατάφερα. Το Freedom τελείωσε. 562 πυκνές σελίδες, κι όμως τελείωσαν.

Άκουσα Philip Glass, Leonard Cohen, Tom Waits, άκουσα Wax Tailor και John Cage, διάβασα στην παραλία, στο κρεβάτι μου, σε μία άβολη καρέκλα στην μπροστινή αυλή, το έκλεινα, σημείωνα, υπογράμμιζα, το άνοιγα, κοιτούσα το μεγάλο F στο εξώφυλλο (Freedom; Franzen;), δάκρυσα σε δύο σημεία και σχεδόν έκλαψα κανονικά σε ένα (“It’s me”, she said, “Just me”, και, δεν ξέρω εάν έφταιγε ο Franzen με την πυρετική του γραφή και όλη τη φρενήρη αφήγηση ως τη σελίδα 559, ή εγώ που είχα πει ακριβώς αυτή τη φράση κάποτε στο παγωμένο Μόναχο, αλλά έμεινα να την κοιτάζω για ώρα). Σε άλλα σημεία γέλασα δυνατά. Σε κάποια σχεδόν πίστεψα ότι το βιβλίο ήταν γραμμένο για μένα, ότι σε μένα απευθυνόταν. Τόσο άμεση ήταν η κάθε μία γραμμή του.

Αλλά τελείωσε. Νιώθω σαν να ανέβηκα ένα σωρό ανηφοριές, τόσο λεκτικές – ο Franzen είναι ο απόλυτος μαέστρος της κάθε φράσης, διευθύνει το κείμενό του με μοναδική ακρίβεια  – όσο και πολύ προσωπικές, σαν να ξαπόστασα σε πολλά ξέφωτα, σαν να τελείωσε μία ξέφρενη αλλά και δύσβατη γιορτή. Γνώρισα, κατανόησα και συμπόνεσα την Patty, τον Walter και τον σκοτεινό Richard καλύτερα από πολλούς υπαρκτούς γνωστούς μου, διασκέδασα με την πονηρή αναφορά στην Εξιλέωση, την οποία ένας ήρωας βρίσκει βαρετή – καλά του έκανε ο Franzen, ακούς εκεί να πει ο McEwan ότι ο μόνος μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας είναι ο Roth! Όσο διάβαζα, ζητούσα διαρκώς κι εκνευριστικά από τους γύρω μου να κάνουν ησυχία, διακόπτοντάς τους όμως αγενώς και κατά βούληση για να τους διαβάσω αποσπάσματα, σταματούσα για να σκεφτώ πόσο σπουδαίο ήταν αυτό που μόλις διάβασα. Αλλά σήμερα το μεγάλο ταξίδι τελείωσε.

Οι τελευταίες 60 σελίδες, τις οποίες διάβασα με μία λαίμαργη συγκίνηση, συμπύκνωσαν το συγγραφικό μεγαλείο του Jonathan Franzen: μία λύτρωση χωρίς κάθαρση. Μία ελευθερία με εκούσιες δεσμεύσεις. Μία σωτήρια ανελευθερία.

Τη στιγμή που τελείωσα το ασφυκτικά πυκνό και ανά διαστήματα ιδιαιτέρως απαιτητικό Freedom πήρα μία ανάσα και σκέφτηκα, επιτέλους ελεύθερη. Και, ταυτόχρονα, σκέφτηκα, ας έμενα δέσμια για λίγο ακόμη, για μία ακόμη σελίδα, μακάρι να είχα άλλη μία γραμμή ανελευθερίας.

Και κάτι ακόμα: διαβάζοντας το Freedom έκανα κατ’ επανάληψη το ίδιο αναπόφευκτο λάθος. Το συνέκρινα με το Corrections. Ενσυνείδητα. Στις τελευταίες, όμως, εκατό σελίδες έπαψα να το κάνω. Απελευθερώθηκα: και τότε το βιβλίο στάθηκε ξαφνικά αυτόφωτο μπροστά μου. Μεγαλειώδες.

Ελευθερία του Τζόναθαν Φράνζεν
 

 

Advertisements
This entry was posted in Άποψη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s